Ανανέωσε για δύο χρόνια με το Γκόλντεν Στέιτ ο Στιβ Κερ. Τι ωραία ημέρα να είσαι Γουόριορς… Γράφει ο Αλέξανδρος Κουμπούρας
- Κι όμως, ο Κερ δεν ήταν έτοιμος να φύγει.
- Η αληθινή αιτία της παραμονής του
- Το πρώτο Πρωτάθλημα του 2015 και η στιγμή που όλα άλλαξαν και άρχισαν
- Tο πρωτάθλημα του 2022 και τα δάκρυα που έτρεξαν από τα μάτια μας
- Η βραδιά που μίλησε για τον θάνατο και όχι για το μπάσκετ
- Η στιγμή που υπερασπίστηκε τον Ντρέιμοντ Γκριν όταν όλοι τον τελείωναν
- O Κλέι Τόμπσον και η επιστροφή του στο Chase Center
- Το βράδυ του “overthinking”, του σκληρού παρόντος και του μέλλοντος που δεν θέλουμε να έρθει
- Και τώρα τι κάνουμε, είναι και το Draft
- Το τέλος πλησιάζει, η αυγή μιας νέας εποχής αλλά όπως λέει και ο Maverick “Όχι σήμερα”
Όταν πριν από μερικές εβδομάδες άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο αποχώρησης από το Σαν Φρανσίσκο, πολλοί πίστεψαν ότι είχε έρθει το τέλος μιας εποχής. Ήταν λογικό. Δώδεκα χρόνια στον ίδιο πάγκο. Τέσσερα πρωταθλήματα. Έξι τελικοί. Μια “dynasty” που λένε και οι Αμερικανοί που άλλαξε για πάντα το μπάσκετ.
Κι όμως, ο Κερ δεν ήταν έτοιμος να φύγει.
Η νέα διετής συμφωνία του μέχρι το 2028 δεν είναι απλώς ένα συμβόλαιο. Είναι μια τελευταία υπόσχεση. Ένα τελευταίο “μαζί” με τον Στέφεν Κάρι. Ένα τελευταίο κυνηγητό πριν πέσει οριστικά η αυλαία στη μεγαλύτερη μπασκετική παράσταση της 25ετίας
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι της ιστορίας.
Ο Κερ ξέρει ότι οι Γουόριορς δεν είναι πια η ασταμάτητη μηχανή του 2015, του 2017, του 2018 και του 2022. Ξέρει ότι το σώμα του Κάρι μεγαλώνει. Ξέρει ότι ο Ντρέιμοντ “Ντρέι” Γκριν κουβαλάει χιλιόμετρα. Ξέρει πολλά και σε αυτό είναι η όλη ουσία. Κάποιες σχέσεις δεν τελειώνουν επειδή απλώς “έκλεισε ο κύκλος”.
Δεν πιστεύω ότι έκλεισε ο κύκλος. Απλά το “Last Dance” των Γουόριορς και του Κερ δεν έχει γυριστεί ακόμη.
Η αληθινή αιτία της παραμονής του
Δεν ήταν τα χρήματα. Δεν ήταν η φήμη. Δεν ήταν καν η προοπτική άλλου ενός τίτλου. Ο Στιβ Κερ έμεινε γιατί δεν έπρεπε να φύγει..
Υπάρχει κάτι σχεδόν ρομαντικό σε αυτό. Σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι κυνηγούν τηλεοπτικά συμβόλαια και πιο εύκολες ζωές, εκείνος διάλεξε ξανά την πίεση, τις ήττες, τα ξενύχτια, τα “f@ck f@ck”, τα αποδυτήρια και την καθημερινή φθορά.
Oι Γουόριορς δεν είναι απλώς μια δουλειά γι’ αυτόν. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς του. Είναι οικογένεια του. Και ίσως βαθιά μέσα του πιστεύει ότι αυτή η ομάδα έχει ακόμα μία τελευταία ιστορία να γράψει, να πει και να διηγειθεί…
Το πρώτο Πρωτάθλημα του 2015 και η στιγμή που όλα άλλαξαν και άρχισαν
Πριν έρθει ο Κερ, οι Γουόριορς ήταν μια συμπαθητική ομάδα με ταλέντο. Μετά τον Κερ έγιναν επανάσταση.
Το 2015, όταν κατέκτησαν το πρώτο πρωτάθλημα απέναντι στο Κλίβελαντ, δεν άλλαξε μόνο η ιστορία του franchise. Άλλαξε το ίδιο το NBA. Άλλαξε ο ίδιος ο τρόπος, που ένας γιος με τον πατέρα του σε ένα γηπεδάκι, βλέπουν το άθλημα.
Και όταν ακούστηκε η κόρνα του Game 6, ο Κερ δεν πανηγύρισε σαν σταρ. Έμοιαζε περισσότερο με άνθρωπο που δικαιώθηκε.
Tο πρωτάθλημα του 2022 και τα δάκρυα που έτρεξαν από τα μάτια μας
Το 2022 οι περισσότεροι είχαν ξεγράψει τους Γουόριορς. Οι τραυματισμοί, οι αποτυχίες και οι χαμένοι τελικοί του 2019 έμοιαζαν να είχαν τελειώσει τη δυναστεία.
Όμως απέναντι στους Σέλτικς, ο Κάρι έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ της ζωής του. Και όταν τελείωσε η σειρά ήρθε η αναγέννηση του franchise. Μετά τους καταστριφικούς τελικούς του 2019, και τα τραγικά χρόνια, το club επέστρεψε στην κορυφή
Δεν ήταν απλώς χαρά για έναν τίτλο. Ήταν ανακούφιση. Ήταν η επιβεβαίωση ότι όσα έχτισαν μαζί άντεξαν στον χρόνο και στους τραυματισμούς…
Η βραδιά που μίλησε για τον θάνατο και όχι για το μπάσκετ
Ο Στιβ Κερ δεν ήταν ποτέ “μόνο προπονητής”.
Μετά το μακελειό στο σχολείο του Ουβάλντε το 2022, εμφανίστηκε στη συνέντευξη Τύπου και αντί να μιλήσει για αγώνα, ξέσπασε για την οπλοκατοχή στις ΗΠΑ.
Ξεπέρασε το θέμα μπάσκετ. Ένας άνθρωπος που είχε χάσει τον πατέρα του από πυροβολισμό, στεκόταν μπροστά στις κάμερες με δάκρυα και θυμό…
Και τότε κατάλαβαν όλοι γιατί οι παίκτες του τον ακολουθούν τόσο πιστά.
Η στιγμή που υπερασπίστηκε τον Ντρέιμοντ Γκριν όταν όλοι τον τελείωναν
Ο Ντρέιμοντ υπήρξε πολλές φορές εκρηκτικός, δύσκολος, ακραίος. Αλλά ο Κερ ποτέ δεν τον εγκατέλειψε. Όχι επειδή αγνοούσε τα λάθη του.
Αλλά επειδή πίστευε βαθιά ότι οι άνθρωποι αξίζουν δεύτερες ευκαιρίες. Η σχέση τους δεν ήταν πάντα εύκολη. Ήταν όμως αληθινή. Και αυτό στο NBA σπανίζει. Γιατί χωρίς τον άνθρωπο που κάνει την σκληρή δουλειά καμία ομάδα δεν πετυχαίνει.
O Κλέι Τόμπσον και η επιστροφή του στο Chase Center
Υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν μικρές, αλλά κρύβουν ολόκληρες εποχές.
Όταν ο Κλέι Τόμπσον κάθισε στον πάγκο πιθανότατα για τελευταία φορά ως παίκτης των Γουόριορς (ακόμη δεν το έχω συνειδήτοποιήσει), ο Κερ τον κοίταζε σαν άνθρωπος που θυμόταν όλη τη διαδρομή.
Τα πρωταθλήματα. Τους τραυματισμούς. Τις επιστροφές. (Τις τρελές βραδιές με 37 πόντους σε μία περίοδο.)
Λίγο καιρό μετά ο Κλέι δυστυχώς φορούσε τη φανέλα των Μάβερικς και η επιστροφή του στο Chase Center ήταν συναισθηματικά φορτισμένη…
Ο Στιβ Κερ τον κοιτούσε με εκείνο το γνώριμο χαμόγελο που κρύβει περηφάνια και νοσταλγία μαζί,
Το βράδυ του “overthinking”, του σκληρού παρόντος και του μέλλοντος που δεν θέλουμε να έρθει
Λίγο πριν μηδενίσει το ρολόι στην ήττα από τους Σανς, γεννήθηκε ίσως η πιο βαριά και δύσκολη εικόνα της σύγχρονης ιστορίας ομάδας.
Ο Στιβ Κερ πήγε προς τον τους Κάρι και Γκριν, τους αγκάλιασε και για λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος περνούσε διαφορετικά. Ξέρω φαίνεται περίεργο. Αλλά είναι αλήθεια.
Δεν ήταν απλώς μια αγκαλιά μετά από αποκλεισμό. Ήταν σαν τρεις άνθρωποι να κοιτούσαν κατάματα το τέλος.
Ο Κερ, εμφανώς φορτισμένος, τους είπε:
Δεν ξέρω τι θα γίνει από εδώ και πέρα, αλλά σας αγαπάω. Σας ευχαριστώ
Δώδεκα χρόνια πέρασαν μέσα από μερικά λεπτά. Για πολλούς έμοιαζε με αποχαιρετισμός. Για άλλους με μια τελευταία υπενθύμιση πως οι μεγάλες δυναστείες πεθαίνουν δύσκολα.
Τότε όλη σκεφτήκαμε, “είναι αυτό το τέλος?”
Και τώρα τι κάνουμε, είναι και το Draft
Οι Γουόριορς βρίσκονται σε μια περίεργη ενδιάμεση κατάσταση. Δεν είναι αρκετά κακοί για πλήρες “rebuild”. Δεν είναι αρκετά καλοί για να θεωρούνται φαβορί. (Ξέρω ότι πονάει αλλά είναι η αλήθεια).
Ο τραυματισμός του Τζίμι Μπάτλερ και του Μόουσες Μούντι δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Το ρόστερ γερνάει και σε αρκετές θέσεις δεν υπάρχει το απαιτούμενο όχι ακριβώς ταλέντο, αλλά η ποιότητα. Η αλήθεια όμως είναι ότι… δεν πρόκειται να παραδοθούν ακόμη.
Το NBA Draft 2026 ίσως βοηθήσει αρκετά. Ναι θα μου πείτε η 11η θέση δεν πρόκειται να φέρει κάτι από τα “σούπερ ουάου” που λέμε. Αλλά είναι και το άλλο. Ένας νεαρός που θα δώσει ενέργεια και κάποια καλά στοιχεία δεν είναι και λίγο. Δεν είναι και Νο.30 η 11η θέση. ΗΡΕΜΑ
Το τέλος πλησιάζει, η αυγή μιας νέας εποχής αλλά όπως λέει και ο Maverick “Όχι σήμερα”
Οι μεγάλες δυναστείες μερικές φορές δεν τελειώνουν απότομα. Σβήνουν αργά. Χρονιά με τη χρονιά. Postseason με την Postseason.
Με μικρές ήττες. Με κουρασμένα πόδια. Αλλά όσο ο Στεφ Κάρι φοράει ακόμα τη φανέλα των Γουόριορς και ο Στιβ Κερ κάθεται στον πάγκο, θα υπάρχει πάντα εκείνη η αίσθηση ότι κάτι μαγικό μπορεί να συμβεί.
Για να το λήξω εδώ αφήνω αυτή την ατάκα… Καλή απόλαυση
The end is inevitable, Maverick. Your kind is headed for extinction.
(Το τέλος είναι αναπόφευκτο, Maverick. Το είδος σου οδεύει προς εξαφάνιση.)
Maybe so, sir. But not today.
(Ίσως, κύριε. Αλλά όχι σήμερα.)
