Ο Ολυμπιακός πήρε τον Εμπάι Εντιαγέ και η πρώτη σκέψη που έρχεται σχεδόν αυτόματα είναι μία: «ήρθε για να καλύψει το κενό του Πίτερς».
Λογικό. Αλλά μέχρι ένα σημείο. Γιατί η αλήθεια είναι πιο απλή και ταυτόχρονα πιο σύνθετη.
Ο Εντιαγέ δεν είναι καλύτερος παίκτης από τον Άλεκ Πίτερς. Και όποιος προσπαθήσει να τους βάλει στο ίδιο καλούπι, μάλλον χάνει την ουσία και για τους δύο.
Ο Πίτερς ήταν από τα πιο αξιόπιστα stretch 4 της EuroLeague. Ένας παίκτης που άνοιγε το γήπεδο, έδινε σταθερότητα στην επίθεση και ανάγκαζε την άμυνα να τον υπολογίζει κάθε φορά που πατούσε πίσω από τα 6,75.
Ο Εντιαγέ έρχεται από άλλη «σχολή».
Αξίζει να διαβάσεις
Το +: Ενέργεια, σώμα και άμυνα που δεν φαίνεται πάντα στο χαρτί
Ο Σενεγαλέζος δεν χρειάζεται σύστημα για να μπει στο παιχνίδι. Θα τρέξει, θα κυνηγήσει, θα αλλάξει στα σκριν, θα βγει πάνω στην μπάλα, θα καλύψει χώρους που άλλοι δεν προλαβαίνουν καν να δουν. Είναι παίκτης ρυθμού, έντασης και φυσικής παρουσίας. Και τα νούμερα του το δείχνουν, έστω και χωρίς φανταχτερότητα: 6,3 πόντοι, 4,1 ριμπάουντ, 0,9 κλεψίματα και 1,1 τάπες ανά αγώνα στην περσινή EuroLeague. Δεν είναι εντυπωσιακή επιθετική παραγωγή. Είναι όμως ξεκάθαρη αμυντική επιρροή. Και υπάρχει κάτι που δεν αποτυπώνεται εύκολα στα στατιστικά. Ο Εντιαγέ μπορεί να σταθεί δίπλα στους βασικούς παίκτες του Ολυμπιακού χωρίς να «ζητάει» την μπάλα. Σε μια ομάδα που έχει Βεζένκοφ, Φουρνιέ, Ντόρσεϊ και αρκετούς δημιουργούς, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι λειτουργικότητα.
Το –: Η επίθεση δεν είναι το δυνατό του σημείο
Εδώ είναι το σημείο που αλλάζει η κουβέντα. Ο Εντιαγέ δεν είναι παίκτης που θα πάρει την μπάλα στην κορυφή και θα σε τιμωρήσει αν κλείσεις τη ρακέτα. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του και πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ.
Το τρίποντο παραμένει ξεκάθαρο ερωτηματικό. Πέρσι σούταρε μόλις 18,1% από την περιφέρεια, σε χαμηλό volume. Η απειλή του έξω από τα 6,75 δεν είναι ακόμη κάτι που υποχρεώνει την άμυνα να αλλάξει σχέδιο. Και αυτό έχει συνέπειες.
Ο Ολυμπιακός χάνει μέρος του spacing που του έδινε ο Πίτερς. Και σε μια ομάδα που βασίζεται τόσο πολύ στη δημιουργία από drive και kick, αυτό δεν είναι μικρό ζήτημα. Αν ο αντίπαλος αποφασίσει να «ζήσει» με το σουτ του Εντιαγέ, η άμυνα θα κλείσει πιο εύκολα μέσα. Και τότε οι Βεζένκοφ και οι υπόλοιποι θα βρουν λιγότερο χώρο να δουλέψουν. Αυτό είναι πρόβλημα.
Η ουσία της αλλαγής
Ο Πίτερς έδινε επιθετική ασφάλεια. Ο Εντιαγέ δίνει αμυντική ένταση και ο Ολυμπιακός, αυτή τη στιγμή, μοιάζει να επέλεξε συνειδητά το δεύτερο. Δεν είναι θέμα σύγκρισης. Είναι θέμα κατεύθυνσης.
Ο Εντιαγέ δεν χρειάζεται να γίνει Πίτερς. Αν του ζητηθεί αυτό, θα χαθεί ο ρόλος του. Αυτό που χρειάζεται είναι να γίνει ο παίκτης που αλλάζει τον τόνο ενός αγώνα: να ανεβάζει το physicality, να πιέζει, να δίνει δεύτερες κατοχές, να «σπάει» τον ρυθμό του αντιπάλου. Αυτά δεν φαίνονται πάντα στα highlights.Φαίνονται όμως στο τελικό αποτέλεσμα. Ίσως, όμως, στο πίσω μέρος του μυαλού του Γιώργου Μπαρτζώκα να υπήρχε και κάτι ακόμη: η αντιμετώπιση των παικτών του αιώνιου αντιπάλου.
Το plan B που πάντα υπάρχει
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι υποχρεωμένος να δει τον Εντιαγέ ως την τελική λύση στο «4».
Μπορεί να τον χρησιμοποιήσει ως άμεση, σταθερή επιλογή για άμυνα και ενέργεια και ταυτόχρονα να κρατήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο για μια πιο «βαριά» κίνηση αργότερα στη σεζόν. Αν στην αγορά εμφανιστεί ένας παίκτης με διαφορετικό προφίλ, περισσότερο σουτ, περισσότερη δημιουργία, μεγαλύτερο offensive impact, τότε η συζήτηση αλλάζει ξανά.Το όνομα του Μάριο Χεζόνια θα ταίριαζε θεωρητικά σε αυτό το σενάριο, εφόσον φυσικά δεν παραμείνει στο NBA. Ένας παίκτης με εντελώς διαφορετικό επιθετικό προφίλ θα μπορούσε να δώσει στον Ολυμπιακό αυτό που σήμερα δεν αποτελεί το δυνατό σημείο του Εντιαγέ.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αξία της συγκεκριμένης κίνησης. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάστηκε να περιμένει την «τέλεια» λύση. Πήρε μια λειτουργική λύση τώρα και κρατάει την ευελιξία για μετά.
Η τελική εικόνα
Συν: άμυνα, ενέργεια, αθλητικότητα, αλλαγές, ριμπάουντ, physical παρουσία, ευελιξία.
Πλην: περιορισμένη επιθετική απειλή, χαμηλή συνέπεια στο τρίποντο, μικρότερο offensive impact σε σχέση με τον Πίτερς.
Ο Εντιαγέ δεν είναι upgrade. Είναι διαφορετική επιλογή. Και ίσως αυτό να ήταν ακριβώς το ζητούμενο. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να αντικαταστήσει τον Πίτερς. Είναι αν ο Ολυμπιακός, μέσα στη σεζόν, θα χρειαστεί τελικά έναν παίκτη που θα δώσει αυτό που δεν δίνει ούτε ο Πίτερς ούτε ο Εντιαγέ. Και εκεί θα κριθεί αν αυτή η μεταγραφή ήταν απλώς η αρχή ή η τελική απάντηση.
