Ο Αυτοκράτορας ξυπνάει ξανά!

Δύο μεγάλες νίκες απέναντι σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό ξαναφέρνουν τον Άρη στο προσκήνιο. Και μαζί τους ξυπνούν μνήμες, προσδοκίες και μια μπασκετική ιστορία που δεν έπαψε ποτέ να περιμένει τη συνέχειά της.

Υπήρξε μια εποχή που το ελληνικό μπάσκετ είχε ένα διαφορετικό σημείο αναφοράς. Μια ομάδα που δεν χρειαζόταν ιδιαίτερες συστάσεις, που έκανε ολόκληρη τη χώρα να περιμένει τα ευρωπαϊκά της βράδια και που έβαλε το άθλημα σε σπίτια ανθρώπων που μέχρι τότε ίσως δεν γνώριζαν καν τους κανόνες του. Ήταν ο Άρης. Ο Άρης του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Σούμποτιτς. Ο Άρης που δεν έπαιζε απλώς μπάσκετ, αλλά δημιουργούσε τη δική του εποχή.

Τα χρόνια πέρασαν. Οι πρωταγωνιστές άλλαξαν, οι ισορροπίες μετακινήθηκαν και ο Αυτοκράτορας έμεινε για αρκετό καιρό να κοιτάζει από απόσταση εκεί όπου κάποτε είχε την αποκλειστικότητα. Η φανέλα του δεν έχασε ποτέ το βάρος της. Ο κόσμος του δεν έπαψε να βρίσκεται δίπλα του. Έλειπε, όμως, η αγωνιστική παρουσία που θα έκανε και πάλι τους υπόλοιπους να τον υπολογίζουν ως έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές.

Και ξαφνικά, δύο βραδιές ήταν αρκετές για να αλλάξουν τη συζήτηση.

Πρώτα ήρθε ο Παναθηναϊκός. Το 101-91 δεν ήταν μια συνηθισμένη νίκη απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο. Ήταν μια εμφάνιση που έκανε θόρυβο, μια βραδιά στην οποία ο Άρης έδειξε ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε μια ομάδα με πολύ μεγαλύτερο αγωνιστικό και οικονομικό βάθος.

Αξίζει να διαβάσεις

Ρόμπινσον: «Είμαστε μία από τις ισχυρότερες ομάδες»

Ουεμπανιάμα: «Ιδανικό περιβάλλον για 15 ή 20 χρόνια το Σαν Αντόνιο»

Ομπράντοβιτς: «Για τα τελευταία πέντε λεπτά δεν χρειάζεται σχόλιο»

Ο Παναθηναϊκός πήρε το 78-73 στο T-Center με το βλέμμα στη διαβολοβδομάδα

Και πριν προλάβει να κοπάσει ο απόηχος εκείνης της επιτυχίας, ήρθε ο Ολυμπιακός. Το τελικό 100-78 δεν αφήνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες. Μια δεύτερη σπουδαία νίκη, αυτή τη φορά ακόμη πιο εμφατική. Δύο από τους ισχυρότερους οργανισμούς του ευρωπαϊκού μπάσκετ βρέθηκαν απέναντι στον ίδιο αντίπαλο και έφυγαν ηττημένοι.

Θα ήταν εύκολο να σταθούμε μόνο στους αριθμούς. Στους 101 πόντους απέναντι στον Παναθηναϊκό, στους 100 απέναντι στον Ολυμπιακό, στη διαφορά των 22 πόντων στο δεύτερο παιχνίδι. Όμως η ουσία βρίσκεται κάπου αλλού. Βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Άρης ξαναγίνεται μια ομάδα για την οποία αξίζει να συζητάς. Μια ομάδα που δεν μπαίνει στο γήπεδο με τον ρόλο του αουτσάιντερ που απλώς ελπίζει σε μια καλή βραδιά, αλλά με την απαίτηση να διεκδικήσει το αποτέλεσμα.

Και αυτό έχει τη δική του σημασία.

Γιατί ο φίλος του Άρη έχει ζήσει πολλές διαφορετικές εποχές. Έχει γνωρίσει την απόλυτη μπασκετική ευφορία, έχει πανηγυρίσει μεγάλες στιγμές, αλλά έχει περάσει και χρόνια στα οποία η ιστορία αποτελούσε συχνά το μοναδικό καταφύγιο. Ίσως γι’ αυτό αυτές οι νίκες να έχουν μια ξεχωριστή συναισθηματική αξία. Δεν είναι μόνο οι δύο αντίπαλοι που νικήθηκαν. Είναι και η αίσθηση ότι κάτι μπορεί επιτέλους να αλλάξει.

Βέβαια, θα ήταν άδικο να θεωρήσουμε ότι δύο αποτελέσματα αρκούν για να επιστρέψει ο Άρης στην κορυφή. Το σύγχρονο μπάσκετ δεν συγχωρεί τις βιαστικές εκτιμήσεις. Απαιτεί συνέπεια, σωστό σχεδιασμό, οικονομική σταθερότητα και ανθρώπους που θα μπορούν να υποστηρίξουν ένα φιλόδοξο σχέδιο σε βάθος χρόνου. Οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται μέσα σε δύο βραδιές, όσο σπουδαίες κι αν είναι αυτές.

Αλλά κάπως πρέπει να ξεκινήσει μια επιστροφή. Και ο Άρης φαίνεται να βρίσκει ξανά τον δρόμο του.

Το ελληνικό πρωτάθλημα έχει ανάγκη έναν Άρη που θα κοιτάζει ψηλά. Όχι μόνο για την ιστορία του, αλλά για όσα μπορεί να προσφέρει στο παρόν. Για τις μεγάλες αναμετρήσεις, για τον κόσμο που γεμίζει τις εξέδρες, για την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του Αλεξανδρείου, για εκείνη την αίσθηση ότι το μπάσκετ είναι κάτι περισσότερο από μια βαθμολογία και μερικά αποτελέσματα.

Κυρίως, όμως, γιατί ένας ανταγωνιστικός Άρης μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες. Να κάνει το πρωτάθλημα πιο ενδιαφέρον, να δώσει ξανά ζωή σε ιστορικές αντιπαλότητες και να θυμίσει σε όλους ότι το ελληνικό μπάσκετ δεν χτίστηκε μόνο από δύο ομάδες. Έχει και άλλες ιστορίες, άλλες φανέλες, άλλες εξέδρες που περιμένουν τη δική τους στιγμή.

Δεν ξέρουμε ακόμη μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η ομάδα. Ξέρουμε, όμως, ότι μετά από αυτές τις δύο βραδιές κανείς δεν μπορεί να την αντιμετωπίζει με την ίδια ματιά.

Ο Άρης δεν χρειάζεται να επιστρέψει στη δεκαετία του ’80. Εκείνη η εποχή ανήκει στην ιστορία και στους ανθρώπους που την έκαναν ανεπανάληπτη. Χρειάζεται να γράψει τη δική του ιστορία, με τα σημερινά δεδομένα και τους δικούς του πρωταγωνιστές.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της υπόθεσης. Ότι μια νέα γενιά φιλάθλων μπορεί να αποκτήσει τις δικές της αναμνήσεις, χωρίς να χρειάζεται να ζει μόνο με τις διηγήσεις των παλαιότερων.

Γιατί ο Αυτοκράτορας δεν έχει ανάγκη να μας θυμίσει τι υπήρξε. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι.

Έχει ανάγκη να μας δείξει τι μπορεί να γίνει ξανά.