Αναλυτικά είπε:
Για τη νίκη επί του ΑΟΚ Χαλανδρίου: «Είμαστε μια ομάδα με πολλά μικρά παιδιά και η χρονιά έχει ξεκινήσει λίγο δύσκολα. Είχαμε πάρει μόνο ένα ματς στον πόντο και είχαμε χάσει άλλα έξι. Έχουμε χάσει παιχνίδι τριών παρατάσεων. Όταν τα ματς πήγαιναν στο τέλος είχαμε μεγάλο άγχος. Είχα πει στα παιδιά ότι ήταν πολύ σημαντικό το παιχνίδι, γιατί έχουμε χάσει πολύ χρόνο αγωνιστικά κι έπρεπε να κάνουμε 1-2 “διπλά” για να “ανασάνουμε” και να κοιτάξουμε λίγο πιο ψηλά. Το Χαλάνδρι είναι μια πολύ καλή ομάδα, στον 1ο γύρο την είχαμε κερδίσει και ξέραμε πως για να έχει αξία αυτή η νίκη έπρεπε να κάνουμε το 2-0 απέναντί τους έτσι ώστε να είμαστε από πάνω σε οποιαδήποτε ισοβαθμία. Περιμέναμε ένα πολύ δύσκολο ματς και έτσι ήταν. Δεν έπαιξε και ο Κονδύλης από το Χαλάνδρι, που είναι πολύ σημαντικός παίκτης, και αυτός ήταν και ένας λόγος που στο 2ο ημίχρονο “κλείσαμε” παραπάνω το γήπεδο. Θεωρώ ότι βρήκαμε τις λύσεις μέσα από την άμυνά μας, σε ένα γήπεδο που, κατά γενική ομολογία, δε μπαίνουν τα καλάθια. Όλα τα ματς πάνε χαμηλά εκεί και είχα πει στα παιδιά ότι θα πάει κι αυτό έτσι. Δυστυχώς χάσαμε 23 βολές, που είναι πολύ μεγάλο το νούμερο, παρ’ όλα αυτά είχαμε καθαρό μυαλό στο τέλος, βάλαμε ένα δύσκολο καλάθι, βγάλαμε και την τελευταία άμυνα και πανηγυρίσαμε μια μεγάλη νίκη. Θέλω να δώσω τα εύσημα στα παιδιά, τους έχω πει ότι μεγαλώνουν βδομάδα με τη βδομάδα».
Για τη μετάβασή του από παίκτης σε προπονητής της Άμιλλας: «Από όταν είχα πάει σαν υπεύθυνος ακαδημιών στην Άμιλλα, με “ένωναν” μεγάλοι δεσμοί με την ομάδα από μικρή ηλικία. Είχα ξεκινήσει την προπονητική μου όταν ήμουν 23 χρονών, έπαιζα παράλληλα στο Περιστέρι στην τότε Α1. Είχα πάντα καλές σχέσεις. Πριν από τέσσερα χρόνια μπήκα σαν παράγοντας, σαν Τεχνικός Διευθυντής, λίγο… απ’ όλα, να βοηθήσω την Άμιλλα κυρίως στο αναπτυξιακό κομμάτι. Η χαρά μου ήταν πως βγάλαμε παιδιά. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε βγάλει επτά παιδιά που αγωνίζονται στις εθνικές κατηγορίες αυτή τη στιγμή. Η λογική μου και σαν παίκτης ήταν να μεγαλώσω τα μικρά παιδιά που είχαμε στο εφηβικό. Ήθελα να παίξω μαζί τους σαν συμπαίκτης και το καταφέραμε αυτό στην Α’ ΕΣΚΑ. Η φετινή χρονιά θα ήταν η τελευταία μου, αλλά, επειδή “στράβωσε” το πράγμα, είχαμε 0-6 και έβλεπα ότι η κατάσταση θα γυρίσει πολύ δύσκολα, πήρα την απόφαση να σταματήσω και ν’ ασχοληθώ προπονητικά, περισσότερο για να μη χάσουμε χρόνο μέχρι να βρω άλλη λύση. Μου άρεσε όλη η διαδικασία και αυτό που έβλεπα απ’ τα παιδιά και είπα να συνεχίσω μαζί τους μέχρι τέλους».
Για τη φιλοσοφία της Άμιλλας: «Εμείς σαν Άμιλλα προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά, να τα κάνουμε να αγαπήσουν τον αθλητισμό και στην πορεία τα καλύτερα να αγωνίζονται σε μεγαλύτερες ηλικιακές κατηγορίες. Στο ανδρικό έχουμε παιδί με συμμετοχή 14 ετών, τον Θεοδωρόπουλο, ο οποίος θα είναι το playmaker μας για τα επόμενα 7-8 χρόνια, αν δεν ανέβει πιο ψηλά. Από τους 12 παίκτες μας, οι 9 είναι κάτω των 22 ετών. Έχουμε 7 παιδιά που είναι γεννημένα απ’ το 2004 και κάτω. Είναι πραγματικά μπασκετικά “μωρά”».
Για το επίπεδο της Α’ ΕΣΚΑ: «Το επίπεδο της Α’ ΕΣΚΑ είναι πάρα πολύ υψηλό. Η National League 2 με την Α΄ΕΣΚΑ, αν εξαιρέσουμε τις 2-3 καλύτερες ομάδες της National League 2, δεν έχουν καμία διαφορά. Πολλά παιδιά που διαλέγουν λόγω δουλειάς να μην πάνε στις εθνικές κατηγορίες, βρίσκονται στην Α’ ΕΣΚΑ. Βλέπουμε παίκτες που θα μπορούσαν να είναι πολύ ψηλότερα αλλά παίζουν στην Α’ ΕΣΚΑ. Όταν ένα παιδί 16 χρονών αντιμετωπίζει παίκτες ονόματα, είναι μεγάλη υπόθεση. Αυτός είναι ο λόγος που ξεκινήσαμε με 0-6 με όλα τα ντέρμπι χαμένα, γιατί οι άλλες ομάδες είχαν μπαρουτοκαπνισμένα παιδιά ενώ εμάς οι μικροί δεν είχαν μάθει πώς θα νικήσουν ένα ματς. Αυτό προσπαθώ να τους μάθω εγώ. Είναι κομμάτι της εμπειρίας και είναι κάτι που δε μπορεί να σου διδάξει ο πάγκος».
Για το ότι λόγω της National League 2 δεν είναι σταθερός ο αριθμός των ομάδων που υποβιβάζονται από την Α’ ΕΣΚΑ: «Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Και εγώ και οι προπονητές και οι παράγοντες κάθε Κυριακή κοιτάμε πρώτα τα αποτελέσματα στη National League 2 και μετά τα δικά μας. Εμείς κερδίσαμε το Χαλάνδρι και μπήκαμε στη National League 2 να δούμε πόσοι μπορεί να πέσουν, ποιοι θα παίξουν με ποιους. Όλα τα βράδια μας είναι με αυτό το άγχος. Πριν 3-4 χρόνια έχει γίνει ένας υποόμιλος της Α’ ΕΣΚΑ, που τελικά είχαν πέσει και οι 8 ομάδες. Είναι λίγο άβολο αυτό, αλλά δυστυχώς έτσι είναι η κατάσταση και με αυτό ζεις. Σίγουρα φορτώνει μεγάλο βάρος και τα παιδιά όλο αυτό».
