Δύο φιλικά παιχνίδια δεν φτάνουν για να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για μια ολόκληρη σεζόν. Ειδικά όταν μιλάμε για Σεπτέμβριο, για μια ομάδα που ακόμη γνωρίζεται με τον νέο της προπονητή και μάλιστα αγωνίζεται χωρίς αρκετά από τα βασικά της στελέχη.
Φτάνουν όμως για να καταλάβεις προς τα πού θέλει να πάει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Στη Ρόδο ο Παναθηναϊκός έδωσε τις πρώτες απαντήσεις. Το 78-56 απέναντι στην ΑΕΚ και το 77-59 απέναντι στη Σπαρτάκ Σουμπότιτσα έφεραν το «τριφύλλι» στο 2/2, όμως το αποτέλεσμα είναι μάλλον το λιγότερο ενδιαφέρον κομμάτι.
Αυτό που αξίζει να κρατήσουμε είναι ο τρόπος.
Ο Παναθηναϊκός θέλει να επιβάλλει τον ρυθμό του και στις δύο πλευρές του παρκέ.
Αξίζει να διαβάσεις
Η άμυνα είναι η αφετηρία
Αυτό ήταν ίσως το πιο καθαρό μήνυμα από τη Ρόδο.
Ο Παναθηναϊκός δεν περίμενε τον αντίπαλο να οργανώσει ανενόχλητος την επίθεσή του. Πίεσε την μπάλα, προσπάθησε να χαλάσει την πρώτη πάσα και έδειξε διάθεση να παίξει με ένταση.
Απέναντι στην ΑΕΚ αυτό μεταφράστηκε σε ένα παιχνίδι που ελέγχθηκε από νωρίς. Απέναντι στη Σπαρτάκ η εικόνα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, γιατί όταν οι Σέρβοι επέστρεψαν και πλησίασαν στο 46-42, ο Παναθηναϊκός δεν πανικοβλήθηκε.
Ξαναμπήκε στις αρχές του.
Καλύτερες αποστάσεις, πίεση στην άμυνα, σωστότερη κυκλοφορία και ξανά έλεγχος του παιχνιδιού.
Ο Ομπράντοβιτς φαίνεται να θέλει η άμυνα να λειτουργεί ως μηχανισμός παραγωγής επίθεσης. Αμυντικό ριμπάουντ, κλέψιμο, deflection ή μια κακή πάσα του αντιπάλου και αμέσως επίθεση.
Δεν θέλει απλώς μια ομάδα που αμύνεται καλά. Θέλει μια ομάδα που κερδίζει κατοχές μέσα από την άμυνα και τις μετατρέπει σε πλεονέκτημα.
Ρυθμός και Φρανσίσκο
Η ταχύτητα με την οποία μεταφέρεται η μπάλα ήταν ακόμη ένα στοιχείο που ξεχώρισε.
Όταν υπάρχει ευκαιρία για γρήγορη επίθεση, ο Παναθηναϊκός θέλει να την παίρνει. Και εδώ ο Σιλβέν Φρανσίσκο μπορεί να αποδειχθεί σημαντικός.
Ο Γάλλος δεν χρειάζεται πολλές κατοχές για να δημιουργήσει. Μπορεί να επιτεθεί στο πρώτο πλεονέκτημα, να παίξει pick and roll ή να χτυπήσει έναν πιο αργό ψηλό.
Το σημαντικό είναι ότι δεν χρειάζεται να κουβαλήσει μόνος του την επίθεση. Όταν επιστρέψουν οι Σλούκας και Ναν, θα αποτελεί έναν ακόμη δημιουργό που μπορεί να αλλάξει την ταχύτητα μιας κατοχής.
Και αυτό κάνει το περιφερειακό rotation ιδιαίτερα ενδιαφέρον.
Το τρίποντο είναι μέρος της λογικής
Τα 16/39 τρίποντα απέναντι στη Σπαρτάκ είναι ένα εντυπωσιακό νούμερο, αλλά δεν έχει τόση σημασία όσο ο τρόπος με τον οποίο προέκυψαν.
Ο Παναθηναϊκός θέλει να ανοίξει το γήπεδο.
Να δημιουργεί χώρους γύρω από το pick and roll, να έχει παίκτες στις γωνίες και να τιμωρεί τις βοήθειες όταν η άμυνα κλείνει προς τα μέσα.
Δεν είναι απλώς «να πάρουμε πολλά τρίποντα».
Είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε το τρίποντο να αποτελεί τη σωστή επιλογή.
Και με την ποιότητα που υπάρχει πλέον στην περιφέρεια, το spacing μπορεί να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της ομάδας.
Ο Μαντζούκας ήταν από τις ευχάριστες ειδήσεις
Μέσα σε όλα τα καινούργια πρόσωπα, υπάρχει ένας παίκτης που αξίζει ιδιαίτερη αναφορά.
Ο Λευτέρης Μαντζούκας.
Όχι μόνο για τους 11 πόντους απέναντι στην ΑΕΚ και τους 8 με τη Σπαρτάκ, αλλά κυρίως για την εικόνα του.
Στο δεύτερο παιχνίδι μπήκε με αυτοπεποίθηση, βρήκε δύο τρίποντα νωρίς και έδειξε ότι δεν φοβάται να πάρει τις προσπάθειες που του αναλογούν.
Αυτό είναι σημαντικό για έναν παίκτη που θα πρέπει να διεκδικήσει χρόνο μέσα σε ένα ρόστερ γεμάτο ποιότητα.
Ο Μαντζούκας δεν χρειάζεται να γίνει πρωταγωνιστής για να είναι χρήσιμος.
Χρειάζεται να σουτάρει όταν είναι ελεύθερος, να επιτίθεται στα close outs, να κινείται σωστά χωρίς την μπάλα και να δίνει μέγεθος στις θέσεις «3-4».
Αν το κάνει με συνέπεια, μπορεί να κερδίσει πολύτιμο χώρο στο rotation.
Η Ρόδος ήταν ένα πρώτο καλό σημάδι.
Γιαμπουσέλε και Μπόνγκα δίνουν επιλογές
Θετικό ήταν και το πρώτο δείγμα από τα νέα πρόσωπα.
Ο Γιαμπουσέλε έδειξε ότι μπορεί να λειτουργήσει σε διαφορετικά σχήματα, ενώ ο Μπόνγκα έδωσε ενέργεια και στις δύο πλευρές του παρκέ.
Αυτό ακριβώς θα χρειαστεί ο Παναθηναϊκός.
Όχι απαραίτητα άλλους παίκτες που θέλουν συνεχώς την μπάλα στα χέρια τους, αλλά παίκτες που μπορούν να επηρεάσουν το παιχνίδι χωρίς αυτήν.
Σκριν, κόψιμο, άμυνα, close out, σωστή τοποθέτηση, ένα ελεύθερο σουτ.
Αυτές οι λεπτομέρειες είναι που επιτρέπουν στους πρωταγωνιστές να λειτουργήσουν καλύτερα.
Η πραγματική δοκιμή αρχίζει όταν επιστρέψουν όλοι
Εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο ερωτηματικό.
Ο Παναθηναϊκός αγωνίστηκε στη Ρόδο χωρίς Ναν, Σλούκα, Χέιζ-Ντέιβις, Ρογκαβόπουλο και Φαλ, ενώ στο δεύτερο παιχνίδι έμεινε εκτός και ο Λεσόρ.
Άρα δεν είδαμε ακόμη τον Παναθηναϊκό που θα παίξει την επίσημη σεζόν.
Είδαμε όμως ένα σημαντικό κομμάτι του.
Και τώρα έρχεται η πιο δύσκολη δουλειά για τον Ομπράντοβιτς: να βάλει όλους αυτούς τους παίκτες στο ίδιο σύστημα χωρίς να χαθούν οι ισορροπίες.
Ο Ναν θα πάρει κατοχές. Ο Σλούκας θα έχει την μπάλα. Ο Χέιζ-Ντέιβις θα χρειαστεί χώρο. Οι Φαλ και Λεσόρ θα αλλάξουν τη λειτουργία στη ρακέτα.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να βρει ο Ομπράντοβιτς λύσεις.
Είναι να αποφασίσει ποιος πρέπει να κάνει τι και πότε.
Το μεγάλο στοίχημα είναι η ισορροπία
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει πρόβλημα ποιότητας.
Έχει το αντίθετο.
Έχει πολλή ποιότητα και αυτή πρέπει να χωρέσει σε ένα σύστημα.
Η πρόκληση θα είναι να μη μετατραπεί η ομάδα σε άθροισμα ατομικών λύσεων. Ο Ομπράντοβιτς θέλει οι παίκτες να δημιουργούν ο ένας για τον άλλον, να υπάρχει κίνηση χωρίς την μπάλα, σωστές αποστάσεις και γρήγορη κυκλοφορία.
Όταν αυτά λειτουργούν, η ατομική ποιότητα γίνεται ακόμη πιο δύσκολη να αντιμετωπιστεί.
Τι περιμένουμε στην αρχή της σεζόν;
Αν η Ρόδος είναι ο πρώτος χάρτης, τότε ο Παναθηναϊκός που θα δούμε στην αρχή της σεζόν αναμένεται να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:
Πίεση στην μπάλα.
Επιθετική άμυνα.
Γρήγορη μετάβαση.
Μεγάλο spacing.
Αρκετό τρίποντο.
Κίνηση χωρίς την μπάλα.
Και πάνω απ’ όλα, προσπάθεια να επιβάλλει ο ίδιος τον ρυθμό.
Δεν είδαμε ακόμη τον πλήρη Παναθηναϊκό. Είδαμε όμως αρκετά από τη λογική του.
Και αυτή η λογική είναι ξεκάθαρη.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν θέλει μια ομάδα που θα περιμένει να δει τι έχει να της παρουσιάσει ο αντίπαλος.
Θέλει μια ομάδα που θα τον αναγκάζει να προσαρμοστεί.
Τώρα αρχίζει το πραγματικά δύσκολο κομμάτι: να μπουν όλοι μαζί, να βρεθούν οι ρόλοι και να δημιουργηθούν οι αυτοματισμοί.
Γιατί τα φιλικά μπορούν να σε ενθουσιάσουν.
Η σεζόν, όμως, θα κριθεί όταν απέναντι θα υπάρχουν ομάδες της EuroLeague, γεμάτα γήπεδα και παιχνίδια που θα κρίνονται σε μία κατοχή.
Μέχρι τότε, πάντως, υπάρχει ένας λόγος για να χαμογελούν οι φίλοι του Παναθηναϊκού.
Ο νέος Παναθηναϊκός του Ζοτς δεν δείχνει ακόμη έτοιμος. Δείχνει όμως ότι ξέρει τι θέλει να γίνει.
Και αυτό, τον Σεπτέμβριο, ίσως είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα.
