Με την αποχώρηση ενός παίκτη εμείς οι δημοσιογράφοι συνήθως αξιολογούμε τι χάνει μια ομάδα μέσα στο παρκέ, ελάχιστες είναι οι φορές που θα μιλήσουμε για το τι αφήνει ένας παίκτης εκτός του αγωνιστικού χώρου.
Ο Λαρετζάκης είναι ένα από τα παιδιά για τα οποία μπορούμε να πούμε πολλά. Τόσο ως παίκτης όσο και ως άνθρωπος. Παρά τα 45 λεπτά αγώνα που βλέπουμε στις οθόνες μας, οι παίκτες έχουν οικογένειες, υποχρεώσεις, άγχη όπως όλοι μας. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να μιλήσουμε σοβαρά για το τι προσέφερε αυτός ο παίκτης ως «άνθρωπος» και όχι απλά ως αθλητής.
Όλοι γνωρίζουμε ότι υπήρχε μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ του Γιαννούλη Λαρετζάκη και του προπονητή του Ολυμπιακού, Γιώργου Μπαρτζώκα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Λαρετζάκης ήταν κάπως «απρόβλεπτος», και αυτό ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του ταλέντου του. Αν ήμασταν στο μυαλό του προπονητή, σίγουρα κάτι τέτοιο δεν θα μας άρεσε καθόλου, αφού οι αυτοματισμοί του Ολυμπιακού βασίζονται κυρίως στο γεγονός ότι πάντα υπάρχει ένα πλάνο που πρέπει οι παίκτες να ακολουθήσουν. Όμως το μπάσκετ, όπως και όλα τα αθλήματα, μπορεί να γίνει απρόβλεπτο. Μπορεί, για παράδειγμα, η αντίπαλη ομάδα να έχει «αποκωδικοποιήσει» τους μηχανισμούς του Ολυμπιακού και να μην τον αφήνει να σκοράρει, διαβάζοντας το παιχνίδι του. Εκεί είναι που χρειάζεσαι έναν Λαρετζάκη, και αυτό το γνωρίζει ο προπονητής. Είναι ο παίκτης που θα σου βάλει ένα «εξωπραγματικό» τρίποντο ή θα σου κάνει μια «πιρουέτα» από εκεί που δεν το περιμένεις και θα αλλάξει το μομέντουμ του παιχνιδιού. Αυτός είναι ο Γιαννούλης Λαρετζάκης και αυτό είναι το παιχνίδι του. Μπορούμε πολύ σωστά να πούμε ότι αντίστοιχα χαρακτηριστικά έχει και ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, έχει το απρόβλεπτο παιχνίδι μέσα του, αλλά είναι βασικός και με πολλά λεπτά συμμετοχής. Θες έναν παίκτη έτοιμο από τον πάγκο, ανεπηρέαστο από την ψυχολογία που επικρατεί εντός παρκέ, να μπει μέσα, να βγάλει μια καλή άμυνα και να βάλει ένα καλάθι, έτσι ώστε να ξεκλειδώσει την ομάδα, να αλλάξει την ψυχολογία ή το μομέντουμ, όπως το ονομάζουμε.
Ο Λαρετζάκης εκτός παρκέ
Τον Γιαννούλη όμως τον ξέρουμε καλά, τόσο στον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια, όσο και από την εθνική Τον Γιαννούλη όμως τον ξέρουμε καλά, τόσο στον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια, όσο και από την εθνική Ελλάδος τα καλοκαίρια. Όποιος μάλιστα παρακολουθεί συχνά, θα έχει βγάλει ήδη το συμπέρασμα ότι είναι «ψυχάρα». Το μπάσκετ είναι επάγγελμα και οι παίκτες μεταξύ τους είναι συνάδελφοι, όπως έχουμε όλοι στο γραφείο ή στο εργασιακό μας περιβάλλον γενικότερα. Ο Λαρετζάκης μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι είναι ο λεγόμενος glue guy (ο παίκτης-κόλλα) της ομάδας, δηλαδή καταφέρνει να κολλήσει την ομάδα μαζί. Όταν οι παίκτες βρίσκονται σχεδόν από το πρωί έως το βράδυ μαζί (δουλειά), χρειάζονται εναν συνάδελφο που αν είναι η «ψυχή» της παρέας, και αυτός είναι ο Λαρετζάκης. Είναι ταλέντο να μπορείς να ενώσεις μια ομάδα, και είναι ευχής έργο για έναν προπονητή να έχει έναν τέτοιο παίκτη στα αποδυτήρια του. Προσοχή, δεν σημαίνει ότι οι παίκτες χωρίς τον Λαρετζάκη θα ήταν αποκομμένοι μεταξύ τους και ο Λαρετζάκης ως διά μαγείας καταφέρνει να τους ενώνει, ούτε ότι δεν υπάρχουν άλλοι σαν αυτόν στην ομάδα. Αλλά ο Λαρετζάκης είναι εκείνος που με τον τρόπο του θα προσπαθήσει να αφομοιώσει και να κάνει όσο το δυνατόν πιο εύκολη την ένταξη νέων παικτών στην καινούρια τους ομάδα. Αλλά και να συντηρήσει ένα πολύ καλό κλίμα σε αυτό το «εργασιακό περιβάλλον».
Η χημεία στα αποδυτήρια είναι το κλειδί για τη χημεία της ομάδας μέσα στο παρκέ, και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο· φυσικά το ατομικό ταλέντο είναι ένα μεγάλο κομμάτι στο μπάσκετ, αλλά να θυμίσουμε ότι το μπάσκετ είναι επίσης ομαδικό παιχνίδι, το οποίο αποτελείται από 5 άτομα σε κάθε πλευρά του γηπέδου. Στην Ευρώπη μάλιστα, παρατηρούμε κάθε χρόνο ότι, παρά το ατομικό ταλέντο — όπως του Κέντρικ Ναν ή του Σάσα Βεζένκοβ — μόνοι τους δεν μπορούν να κερδίσουν ένα παιχνίδι. Ο Έβαν Φουρνιέ, στο Final Four του 2024-25, «κουβάλησε» όλη την ομάδα απέναντι στη Μονακό του Σπανούλη, κι όμως ο Ολυμπιακός ηττήθηκε. Γιατί; Έπαιζε μόνος του, δεν έβγαιναν οι αυτοματισμοί και οι συμπαίκτες του δεν μπορούσαν να βρουν ρυθμό ως ομάδα. Εκεί χρειάζεσαι έναν παίκτη που θα ξεθολώσει την ομάδα.
Έτσι, κλείνοντας, ένας προπονητής πάντα χρειάζεται έναν παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Γιαννούλη Λαρετζάκη τόσο εντός όσο και εκτός του αγωνιστικού χώρου. Αυτός είναι και ο λόγος που έχει αγαπηθεί τόσο πολύ από τους φιλάθλους του Ολυμπιακού, και θα αποτελέσει τον παίκτη-κλειδί στην επόμενη ομάδα του, στην ΑΕΚ, όπου υπό την καθοδήγηση του Σάκοτα θα καταφέρει, για ακόμα μια φορά, να είναι πρωταγωνιστής τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου.
