Ο Ντόρσεϊ, τα εκατομμύρια των νέων και το πρόβλημα του Ολυμπιακού

Η περίπτωση του Τάιλερ Ντόρσεϊ μοιάζει να είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ξέσπασμα στα social media.

Ο διεθνής γκαρντ επέλεξε δημόσια να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τον χρόνο συμμετοχής του και, κυρίως, για το ζήτημα του συμβολαίου του. Ο τρόπος ήταν λανθασμένος και σε αυτό δεν υπάρχουν πολλές δικαιολογίες.

Ένας παίκτης έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι αξίζει περισσότερα λεπτά ή καλύτερο συμβόλαιο. Αυτές οι συζητήσεις, όμως, δεν μπορούν να γίνονται μέσω Instagram.

Από την άλλη πλευρά, αν προσπαθήσουμε να δούμε την κατάσταση από τα μάτια του Ντόρσεϊ, η εικόνα γίνεται πιο σύνθετη.

Γιατί μπορεί να αισθάνεται αδικημένος

Ο Ντόρσεϊ βρίσκεται στον Ολυμπιακό, έχει κατακτήσει τίτλους, έχει παίξει μεγάλα παιχνίδια και γνωρίζει πολύ καλά την ομάδα και τις απαιτήσεις της.

Παράλληλα, αμείβεται με περίπου 1,8 εκατ., την ώρα που δύο από τους νεοφερμένους παίκτες της περιφέρειας βρίσκονται υψηλότερα στην οικονομική κλίμακα. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ υπολογίζεται περίπου στα 2,15 εκατ. ετησίως, ενώ ο Μοντέρο κινείται στην περιοχή των 2,5-2,65 εκατ.

Η σύγκριση, λοιπόν, είναι σχεδόν αναπόφευκτη.

Από τη μία ένας παίκτης που έχει ήδη προσφέρει, έχει κατακτήσει τίτλους, γνωρίζει το περιβάλλον της ομάδας και διαθέτει ελληνικό διαβατήριο. Από την άλλη δύο παίκτες που μόλις έχουν φτάσει στον Ολυμπιακό και αμείβονται περισσότερο.

Το ζήτημα δεν είναι αν ο Μοντέρο ή ο ΜακΙντάιρ αξίζουν τα συμβόλαιά τους. Το ερώτημα είναι τι μήνυμα λαμβάνει ο Ντόρσεϊ βλέποντας αυτή την οικονομική διαφορά.

Και στην περίπτωσή του υπάρχει ακόμη μία παράμετρος: το ελληνικό διαβατήριο.

Για τον Ολυμπιακό δεν είναι απλώς ένας ακόμη γκαρντ επιπέδου EuroLeague. Είναι ένας παίκτης που μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και στην Ελλάδα χωρίς να καταλαμβάνει θέση ξένου.

Από αυτή την πλευρά μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί θεωρεί ότι η οικονομική του αξία μέσα στην ομάδα θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη.

Το ζήτημα των εσωτερικών ισορροπιών

Κάπου εδώ η συζήτηση περνάει και στην ΚΑΕ Ολυμπιακός.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας σημαντικός παίκτης της ομάδας φαίνεται να αισθάνεται ότι η οικονομική του θέση δεν συμβαδίζει με όσα έχει προσφέρει.

Είχε προηγηθεί και η περίπτωση του Τόμας Γουόκαπ. Ο Αμερικανός με το ελληνικό διαβατήριο βρισκόταν περίπου στα 1,1 εκατ. ετησίως στον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του, ενώ την ίδια περίοδο ο Ολυμπιακός είχε ήδη κινηθεί για να ενισχύσει σημαντικά την περιφέρειά του.

Οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ίδιες, όμως ο μηχανισμός της σύγκρισης είναι παρόμοιος.

Όταν ένας παίκτης που έχει προσφέρει στην ομάδα βλέπει νέες προσθήκες να έρχονται με αισθητά υψηλότερα συμβόλαια, είναι φυσιολογικό να κάνει τη σύγκριση με τη δική του οικονομική θέση.

Ο Ολυμπιακός δείχνει διατεθειμένος να δώσει μεγάλα ποσά για να φέρει νέους παίκτες από την αγορά. Αυτό είναι απολύτως λογικό για μία ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστεί στην EuroLeague.

Το θέμα είναι αν την ίδια στιγμή καταφέρνει να διατηρεί τις ισορροπίες με τους παίκτες που βρίσκονται ήδη στο ρόστερ και έχουν αποδείξει την αξία τους.

Γιατί η διαχείριση ενός ρόστερ δεν αφορά μόνο το πόσο καλούς παίκτες αποκτάς.

Αφορά και το πώς αισθάνονται εκείνοι που βρίσκονται ήδη στα αποδυτήρια.

Αν φύγει, το πρόβλημα θα φανεί περισσότερο στην Ελλάδα

Αν ο Ντόρσεϊ φύγει, ο Ολυμπιακός πιθανότατα μπορεί να βρει έναν ποιοτικό ξένο γκαρντ.

Αυτό που δύσκολα μπορεί να βρει είναι έναν Έλληνα γκαρντ ανάλογου επιπέδου.

Χωρίς τον Ντόρσεϊ, οι Έλληνες πρώτης γραμμής του Ολυμπιακού περιορίζονται κυρίως στον Σάσα Βεζένκοφ και τον Κώστα Παπανικολάου, με τους υπόλοιπους Έλληνες του ρόστερ να έχουν περισσότερο συμπληρωματικό ρόλο.

Στην EuroLeague αυτό μπορεί να καλυφθεί ευκολότερα.

Στην Ελλάδα, όμως, όπου υπάρχει περιορισμός στη χρησιμοποίηση ξένων, το πρόβλημα γίνεται σαφώς μεγαλύτερο.

Και ειδικά φέτος, που ο Παναθηναϊκός διαθέτει ισχυρό ελληνικό κορμό, ενώ ΠΑΟΚ και Άρης έχουν ενισχυθεί σημαντικά και μπορούν να δημιουργήσουν δύσκολες συνθήκες ειδικά στις έδρες τους.

Σε μία μεγάλη σεζόν, με τραυματισμούς, κούραση και συνεχόμενα ταξίδια, το βάθος του ελληνικού κορμού μπορεί να επηρεάσει ακόμη και την κατάκτηση εγχώριων τίτλων.

Ο Ντόρσεϊ έκανε λάθος, αλλά το θέμα δεν τελειώνει εκεί

Ο Ντόρσεϊ έκανε λάθος στον τρόπο που εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να αντιμετωπίσει την υπόθεση μόνο ως πειθαρχικό ζήτημα.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να βρεθεί μία λύση που θα προστατεύσει και τις εσωτερικές ισορροπίες και το αγωνιστικό συμφέρον της ομάδας.

Γιατί μία πιθανή απώλεια του Ντόρσεϊ δεν θα είναι απλώς η αποχώρηση ενός ακόμη γκαρντ.

Θα είναι η απώλεια ενός Έλληνα παίκτη υψηλού επιπέδου που δύσκολα αντικαθίσταται.

Και ίσως αυτή η υπόθεση πρέπει να λειτουργήσει ως υπενθύμιση για την ΚΑΕ ότι δεν αρκεί να επενδύεις μεγάλα ποσά στους παίκτες που έρχονται.

Χρειάζεται να διατηρείς και τις ισορροπίες με εκείνους που έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους.