Η νέα σεζόν θα δείξει ποια από τις πέντε μπορεί να μετατρέψει το ταλέντο, τις μεταγραφές και την επένδυση σε θέση στην οκτάδα.
Υπάρχει μια ζώνη στη νέα EuroLeague που ίσως αποδειχθεί η πιο ενδιαφέρουσα απ’ όλες.
Εκεί όπου δεν βρίσκονται ούτε τα απόλυτα φαβορί ούτε οι ομάδες που μπαίνουν στη διοργάνωση με πρώτο στόχο να επιβιώσουν.
Είναι η ζώνη των ομάδων που χτυπούν την πόρτα.
Εκεί βρίσκονται πέντε οργανισμοί με διαφορετική φιλοσοφία, διαφορετικό βαθμό αναδόμησης και διαφορετικές απαιτήσεις. Κοινό τους σημείο; Όλοι έχουν λόγο να πιστεύουν ότι μπορούν να βρεθούν στην postseason.
Η Χάποελ θέλει να μετατρέψει την περσινή της έκπληξη σε κανονικότητα. Η Ζάλγκιρις επιχειρεί να αποδείξει ότι η περσινή πέμπτη θέση δεν ήταν παρένθεση. Η Αρμάνι Μιλάνο κάνει ακόμη ένα restart. Η Εφές ανοίγει την εποχή μετά τον Shane Larkin, ενώ η Μπαρτσελόνα προχωρά σε ένα από τα πιο ριζικά rebuild της διοργάνωσης.
Πέντε ομάδες. Πέντε διαφορετικά projects. Μία οκτάδα.
🇮🇱 ΧΑΠΟΕΛ ΤΕΛ ΑΒΙΒ — ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ Η ΕΚΠΛΗΞΗ
Η Χάποελ Τελ Αβίβ δεν χρειάζεται πλέον συστάσεις.
Η περσινή της παρουσία απέδειξε ότι η ομάδα του Δημήτρη Ιτούδη δεν μπήκε στη EuroLeague για να συμπληρώσει απλώς τις θέσεις.
Μπήκε για να διεκδικήσει.
Και το σημαντικότερο για τη νέα σεζόν είναι ότι δεν γκρέμισε τον περσινό κορμό.
Ο Vasilije Micić παραμένει ο εγκέφαλος της ομάδας, έχοντας ήδη περάσει την πρώτη του σεζόν στο Τελ Αβίβ. Δίπλα του παραμένουν σημαντικά κομμάτια όπως οι Elijah Bryant, Antonio Blakeney, Khadeen Carrington και Dan Oturu.
Και ειδικά ο Oturu είναι κομβικός. Η παρουσία του στη frontcourt δίνει στη Χάποελ μέγεθος, rim protection, ριμπάουντ και έναν παίκτη που μπορεί να τελειώσει φάσεις πάνω από τη στεφάνη. Δεν είναι απλώς μία ακόμη επιλογή στη ρακέτα· είναι βασικό γρανάζι του rotation.
Η Χάποελ όμως δεν έμεινε μόνο στη διατήρηση του κορμού.
Πρόσθεσε τον Tamir Blatt, ο οποίος επιστρέφει στον οργανισμό, ενώ ο Tomas Satoransky και ο Zach LeDay προσθέτουν εμπειρία, δημιουργία και ποιότητα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα roster με τεράστιο βάθος.
Ο Micić μπορεί να ελέγξει τον ρυθμό.
Ο Bryant να κάνει σχεδόν τα πάντα.
Ο Blakeney να δώσει scoring.
Ο Blatt και ο Satoransky να δημιουργήσουν.
Ο LeDay να προσφέρει ποιότητα στη frontcourt.
Και ο Oturu να δώσει το απαραίτητο μέγεθος.
Το μεγάλο ερωτηματικό, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχει ταλέντο.
Υπάρχει πολύ.
Το ερώτημα είναι αν ο Ιτούδης μπορεί να το ισορροπήσει.
Γιατί πέρυσι η Χάποελ είχε το πλεονέκτημα της έκπληξης. Φέτος όλοι ξέρουν τι έρχεται. Και όταν όλοι σε περιμένουν, η πίεση είναι διαφορετική.
Η Χάποελ δεν είναι πλέον η ομάδα που θέλει να αποδείξει ότι ανήκει στη EuroLeague.
Είναι η ομάδα που πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να μείνει ψηλά.
Η πρόβλεψή μας: 6η
X-Factor: Vasilije Micić
Μεγάλο ερωτηματικό: Η διαχείριση του πλούτου στην περιφέρεια
Ταβάνι: Top 4
🇱🇹 ΖΑΛΓΚΙΡΙΣ — Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ
Η Ζάλγκιρις έκανε πέρυσι κάτι σπουδαίο.
Τερμάτισε στην 5η θέση της regular season και απέδειξε ότι μπορεί να ανταγωνιστεί ομάδες με πολύ μεγαλύτερο οικονομικό εκτόπισμα.
Το πρόβλημα είναι ότι πλέον κανείς δεν μπορεί να την υποτιμήσει. Η περσινή υπέρβαση έγινε προσδοκία. Και η απάντηση του καλοκαιριού ήταν ανάλογη.
Jonas Valančiūnas.
Ο Λιθουανός επιστρέφει στο Κάουνας και γίνεται το νέο σημείο αναφοράς της ομάδας στη ρακέτα.
Μαζί του ήρθαν οι Carsen Edwards, Saben Lee, Sterling Brown, Marius Grigonis, Marek Blaževič και Kaodirichi Akobundu-Ehiogu, σε ένα καλοκαίρι που άλλαξε σημαντικά το roster.
Ο Valančiūnas προσφέρει κάτι που δύσκολα βρίσκεις στην Ευρώπη.
Μέγεθος. Παιχνίδι με πλάτη. Ριμπάουντ. Εμπειρία.
Και μια σταθερή παρουσία που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η αντίπαλη άμυνα τη Ζάλγκιρις.
Ο Edwards προσθέτει scoring.
Ο Saben Lee δημιουργία και ταχύτητα.
Ο Sterling Brown αθλητικότητα και μέγεθος στην περιφέρεια.
Και ο Grigonis επιστρέφει σε ένα περιβάλλον που γνωρίζει εξαιρετικά καλά.
Όμως η Ζάλγκιρις έχασε και σημαντικά κομμάτια.
Ο Sylvain Francisco αποτελεί παρελθόν.
Και αυτή δεν είναι μία απλή αποχώρηση.
Ο Γάλλος ήταν από τα σημαντικότερα γρανάζια της περσινής πορείας και η απουσία του δημιουργεί κενό στη δημιουργία, στο ένας εναντίον ενός και στον έλεγχο του ρυθμού.
Μαζί του αποχώρησε ο Moses Wright, ο οποίος συνεχίζει πλέον στην Αρμάνι Μιλάνο, ενώ έφυγαν επίσης οι Ignas Brazdeikis, Laurynas Birutis και Mantas Rubštavičius.
Άρα το project του Tomas Masiulis δεν είναι απλό.
Δεν πρέπει απλώς να ενσωματώσει τον Valančiūnas και τους υπόλοιπους νέους.
Πρέπει να βρει ποιος θα αναλάβει τον ρόλο που άφησε πίσω του ο Francisco.
Αν το καταφέρει, η περσινή 5η θέση δεν είναι απαραίτητα το ταβάνι.
Μπορεί να είναι η βάση για κάτι ακόμη μεγαλύτερο.
Η πρόβλεψή μας: 7η
X-Factor: Jonas Valančiūnas
Μεγάλο ερωτηματικό: Η αντικατάσταση της δημιουργίας του Sylvain Francisco
Ταβάνι: Top 5
🇮🇹 ΑΡΜΑΝΙ ΜΙΛΑΝΟ — ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ RESTART
Η Αρμάνι Μιλάνο έχει σχεδόν μόνιμα την ίδια συζήτηση γύρω της.
Έχει το budget.
Έχει το όνομα.
Έχει παίκτες υψηλού επιπέδου.
Αλλά πρέπει κάποια στιγμή να αποκτήσει και σταθερότητα.
Το φετινό καλοκαίρι ήταν ακόμη ένα restart.
Ο Darius Thompson ήρθε για να αναλάβει μεγάλο κομμάτι της δημιουργίας. Ο Alec Peters προσθέτει μέγεθος και σουτ στη θέση «4», ενώ ο Moses Wright μετακόμισε από τη Ζάλγκιρις για να δώσει αθλητικότητα και ένταση στη frontcourt.
Στο Μιλάνο προστέθηκαν επίσης οι Jason Burnell, Devon Hall, Nicola Akele και RJ Cole.
Η λογική είναι ξεκάθαρη.
Ο Thompson πρέπει να βάλει τάξη.
Ο Peters να ανοίξει το γήπεδο.
Ο Wright να φέρει physicality.
Ο Hall να δώσει αμυντική πολυμορφία.
Και ο υπόλοιπος κορμός να βρει ρόλους γύρω τους.
Από την άλλη, οι αλλαγές είναι μεγάλες και στις αποχωρήσεις.
Η Μιλάνο έχασε σημαντικά κομμάτια του περσινού roster, ανάμεσά τους τους Shavon Shields, Zach LeDay και Josh Nebo.
Άρα δεν μιλάμε για μικρή ανανέωση. Μιλάμε για μία ακόμη προσπάθεια να βρεθεί η σωστή συνταγή.
Και αυτή τη φορά το ενδιαφέρον είναι ότι τα κομμάτια μοιάζουν να ταιριάζουν περισσότερο μεταξύ τους.
Το ερώτημα είναι ένα:
θα γίνει επιτέλους η Αρμάνι ομάδα που κερδίζει τα παιχνίδια που πρέπει;
Γιατί η ποιότητα δεν αρκεί.
Στη EuroLeague, ειδικά από τον Φεβρουάριο και μετά, χρειάζεται συνέπεια.
Η πρόβλεψή μας: 8η
X-Factor: Darius Thompson
Μεγάλο ερωτηματικό: Η χημεία ενός πολύ αλλαγμένου roster
Ταβάνι: Top 6
🇹🇷 ΑΝΑΝΤΟΛΟΥ ΕΦΕΣ — Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ LARKIN
Κάθε μεγάλη ομάδα κάποια στιγμή πρέπει να κλείσει έναν κύκλο.
Για την Εφές, αυτός ο κύκλος είχε το όνομα Shane Larkin.
Ο Αμερικανός αποτελεί πλέον παρελθόν και μαζί του φεύγει ένα τεράστιο κομμάτι της αγωνιστικής ταυτότητας που είχε η Εφές τα τελευταία χρόνια.
Η απάντηση της τουρκικής ομάδας ήταν ηχηρή.
Mike James.
Ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της EuroLeague μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και αναλαμβάνει πλέον τον ρόλο του βασικού δημιουργού και go-to παίκτη. Η συμφωνία του James με την Εφές είναι επίσημη.
Αλλά η Εφές δεν σταμάτησε εκεί.
Ο Dario Šarić προσθέτει ποιότητα και δημιουργία από τη frontcourt.
Ο Bruno Fernando δίνει μέγεθος και δύναμη.
Ο Matthew Strazel προσθέτει ταχύτητα και δημιουργία.
Και η ομάδα πρόσθεσε ακόμη τους Santi Yusta, Collin Malcolm και Daron “Fatts” Russell, μεταξύ άλλων.
Η εικόνα λοιπόν είναι αρκετά διαφορετική.
Η Εφές δεν προσπάθησε να βρει έναν νέο Larkin.
Πήρε τον Mike James και αποφάσισε να χτίσει κάτι διαφορετικό.
Ο James μπορεί να δημιουργήσει μόνος του.
Ο Šarić μπορεί να λειτουργήσει ως point-forward.
Ο Strazel δίνει επιπλέον χειρισμό.
Ο Fernando προσφέρει δύναμη στη ρακέτα.
Και γύρω τους υπάρχει αρκετή ποιότητα ώστε η Εφές να παραμείνει ανταγωνιστική.
Το μεγάλο ερωτηματικό όμως είναι τεράστιο.
Ο Larkin δεν ήταν απλώς ένας σκόρερ.
Ήταν η σταθερά της Εφές.
Ο James έχει την ποιότητα για να πάρει πάνω του αυτόν τον ρόλο, αλλά η ομάδα του Pablo Laso πρέπει να βρει μια νέα αγωνιστική ταυτότητα. Δεν μπορεί να αντιγράψει την παλιά. Πρέπει να δημιουργήσει την επόμενη.
Η πρόβλεψή μας: 9η
X-Factor: Mike James
Μεγάλο ερωτηματικό: Η μετάβαση από την εποχή Larkin
Ταβάνι: Top 5
🇪🇸 ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ — RESET ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ
Αν υπάρχει μία ομάδα σε αυτό το γκρουπ που πάτησε πραγματικά το κουμπί reset, αυτή είναι η Μπαρτσελόνα.
Η αλλαγή ξεκινά από τον πάγκο.
Ο Aleksander Sekulić είναι ο νέος προπονητής και καλείται να δημιουργήσει ένα project με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.
Και το roster;
Σχεδόν αγνώριστο.
Από την περσινή ομάδα παραμένουν μόλις τέσσερις παίκτες:
Kevin Punter, Juan Núñez, Darío Brizuela και Joel Parra.
Όλοι οι υπόλοιποι αποτελούν μέρος ενός νέου κύκλου.
Οι νέες προσθήκες είναι πολλές:
Josh Nebo, Justin Robinson, Umoja Gibson, Olivier Nkamhoua, Stanley Umude, Tyrese Martin, Tosan Evbuomwan, Olek Balcerowski, Agustín Ubal και Yoan Makoundou.
Ο Makoundou είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη και συμπληρώνει τη δεκάδα των νέων αποκτημάτων.
Η αλλαγή λοιπόν δεν είναι απλώς ποσοτική.
Είναι αγωνιστική.
Η Μπαρτσελόνα θέλει περισσότερη αθλητικότητα. Περισσότερη ενέργεια. Περισσότερο transition. Περισσότερη πίεση.
Ο Nebo μπορεί να αλλάξει τη δυναμική της ρακέτας.
Ο Nkamhoua δίνει ενέργεια στη θέση «4».
Ο Evbuomwan προσφέρει μέγεθος και ευελιξία.
Οι Robinson και Gibson μεγαλώνουν τις επιλογές στη δημιουργία.
Και ο Punter παραμένει ο άνθρωπος που μπορεί να πάρει την μπάλα όταν όλα κρέμονται από μία κατοχή.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.
Η Μπαρτσελόνα έχασε τεράστια εμπειρία.
Shengelia, Clyburn, Laprovittola, Satoransky, Willy Hernangómez και Jan Vesely είναι πλέον παρελθόν, μαζί με αρκετά ακόμη πρόσωπα του προηγούμενου κύκλου.
Άρα ο Sekulić έχει ένα τεράστιο έργο μπροστά του.
Να δημιουργήσει χημεία. Να μοιράσει ρόλους. Να δώσει ταυτότητα. Και κυρίως να το κάνει γρήγορα.
Γιατί η Μπαρτσελόνα μπορεί να επικαλεστεί rebuild.
Δεν μπορεί όμως να επικαλεστεί έλλειψη απαιτήσεων.
Το όνομα του συλλόγου απαιτεί αποτελέσματα.
Και γι’ αυτό η 10η θέση είναι ίσως η πιο δύσκολη πρόβλεψη της πεντάδας.
Η πρόβλεψή μας: 10η
X-Factor: Kevin Punter
Μεγάλο ερωτηματικό: Χημεία
Ταβάνι: Top 6
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΕΨΗ
Με βάση τα δεδομένα της 23ης Αυγούστου 2026, η δική μας εκτίμηση για το συγκεκριμένο γκρουπ είναι:
6. Χάποελ Τελ Αβίβ
7. Ζάλγκιρις
8. Αρμάνι Μιλάνο
9. Αναντολού Εφές
10. Μπαρτσελόνα
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Δεν υπάρχει ασφαλής επιλογή.
Η Χάποελ έχει πλέον την ποιότητα για να θεωρείται σοβαρή υποψήφια για την οκτάδα, αλλά πρέπει να διαχειριστεί τον ρόλο του φαβορί.
Η Ζάλγκιρις έχει τη συνέχεια της περσινής επιτυχίας, αλλά έχασε τον Francisco και τον Wright και πρέπει να αποδείξει ότι οι νέες προσθήκες μπορούν να καλύψουν τα κενά.
Η Αρμάνι έχει ξανά roster με ποιότητα και βάθος, αλλά το ερώτημα της σταθερότητας παραμένει.
Η Εφές έχει ίσως το πιο εκρηκτικό ατομικό ταλέντο της πεντάδας στο πρόσωπο του Mike James, όμως πρέπει να μάθει να ζει χωρίς τον Larkin.
Και η Μπαρτσελόνα είναι το μεγάλο στοίχημα.
Μπορεί να γίνει η ομάδα που θα διαψεύσει περισσότερο την πρόβλεψή μας.
Μπορεί όμως και να πληρώσει το τίμημα ενός rebuild τόσο μεγάλου που χρειάζεται χρόνο για να αποκτήσει συνοχή.
Πέντε ομάδες χτυπούν την πόρτα της οκτάδας.
Κάποιες θα την ανοίξουν.
Κάποιες θα μείνουν στο play-in.
Και κάποια θα βρεθεί τελικά απ’ έξω.
Γιατί στη EuroLeague, το ταλέντο μπορεί να σε φέρει μέχρι την πόρτα.
Αλλά μόνο η χημεία σε βάζει μέσα
