Ήταν 9 Μαΐου 2019. Η Oracle Arena πάγωσε. Ο Κέβιν Ντουράντ έπιασε τη γάμπα του και έπεσε στο παρκέ. Οι φίλοι των Γουόριορς κοιτούσαν σιωπηλοί. Ο Στεφ Κάρι είχε τα χέρια στη μέση, ο Κλέι Τόμπσον κοίταζε προς τον πάγκο και για πρώτη φορά μετά από χρόνια έμοιαζε να υπάρχει φόβος στο Γκόλντεν Στέιτ. Κάτι άλλαξε τότε στους Πρωταθλητές.
Εκείνη τη στιγμή κανείς δεν ήξερε ότι οι Γουόριορς του 2018-19 δεν πήγαιναν απλώς προς ένα χαμένο πρωτάθλημα ή την τελική γραμμή. Πήγαιναν προς το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Το καλοκαίρι του 2018 έμοιαζε περισσότερο με παρέλαση παρά με offseason. Οι Γουόριορς είχαν μόλις κατακτήσει το τρίτο τους πρωτάθλημα σε τέσσερα χρόνια, διαλύοντας τους Καβαλίερς του Λεμπρόν Τζέιμς στους τελικούς με 4-0.
Ο Στεφ Κάρι ήταν ακόμα ο άνθρωπος που άλλαξε το μπάσκετ. Ο Κέβιν Ντουράντ είχε Back-To-Back Finals MVP. Ο Κλέι Τόμπσον παρέμενε ο πιο ήρεμος sniper του ΝΒΑ και ο Ντρέιμοντ Γκριν η ψυχή της ομάδας.
Η αυτοκρατορία έμοιαζε ανίκητη (τέτοια “γκαντεμιά” όμως)
Σε όλο το ΝΒΑ υπήρχε μία περίεργη αίσθηση παραίτησης. Οι περισσότεροι πίστευαν πως το πρωτάθλημα είχε ήδη κριθεί πριν καν ξεκινήσει η σεζόν. Οι Ρόκετς είχαν αποτύχει να τους αποκλείσουν το 2018, οι Καβαλίερς είχαν διαλυθεί μετά την αποχώρηση του ΛεΜπρόν και οι υπόλοιποι απλώς κυνηγούσαν κάτι που έμοιαζε άπιαστο. Οι ίδιοι οι Γουόριορς όμως δεν είχαν πια την ίδια πείνα.
Η κανονική διάρκεια ξεκίνησε εντυπωσιακά. Η μπάλα κυκλοφορούσε γρήγορα, τα τρίποντα έπεφταν βροχή και ο Κάρι έπαιζε ίσως το καλύτερο μπάσκετ της καριέρας του στο πρώτο κομμάτι της σεζόν. Υπήρχαν βράδια που το Γκόλντεν Στέιτ θύμιζε περισσότερο κινηματογραφική υπερπαραγωγή παρά ομάδα μπάσκετ. Όλα έμοιαζαν υπερβολικά εύκολα.
Κάπου εκεί όμως άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές. Οι τραυματισμοί δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Ο Κάρι έχασε αρκετά παιχνίδια, ο Ντρέιμοντ αντιμετώπιζε συνεχώς μικροπροβλήματα και η ομάδα έχανε σιγά σιγά τη συνοχή της. Δεν ήταν μόνο το αγωνιστικό κομμάτι. Ήταν και η ατμόσφαιρα.
Τον Νοέμβριο ήρθε η περίφημη ένταση ανάμεσα στον Ντρέιμοντ Γκριν και τον Κέβιν Ντουράντ στο παιχνίδι με τους Κλίπερς. Ο Γκριν δεν έδωσε την μπάλα στον KD στην τελευταία κατοχή, ακολούθησε ήττα και λίγα δευτερόλεπτα μετά οι δύο παίκτες αντάλλαξαν βαριές κουβέντες μπροστά σε όλους. Για πρώτη φορά, οι Γουόριορς έμοιαζαν ανθρώπινοι.
Η ιστορία με το συμβόλαιο του Ντουράντ πλανιόταν πάνω από την ομάδα όλη τη χρονιά. Όλοι ήξεραν ότι το καλοκαίρι του 2019 μπορούσε να φύγει ως free agent. Οι φήμες για τους Νικς είχαν ξεκινήσει μήνες πριν και όσο περνούσε ο καιρός τόσο μεγάλωνε η πίεση. Παρόλα αυτά, όταν έμπαιναν στο παρκέ, παρέμεναν τρομακτικοί.
Το Γκόλντεν Στέιτ τελείωσε τη regular season με 57 νίκες και πρώτη θέση στη Δύση. Όμως δεν υπήρχε η ίδια αύρα κυριαρχίας που είχαν τα προηγούμενα χρόνια. Οι αντίπαλοι πλέον πίστευαν ότι μπορούσαν να τους χτυπήσουν. Ένιωσαν ότι κάτι άλλαξε.
Τα playoffs του σκότους (λίγο βαριά το έθεσα)
Και τα playoffs το απέδειξαν. Στον πρώτο γύρο απέναντι στους Κλίπερς, οι Γουόριορς πέρασαν με 4-2, όμως η σειρά ήταν πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο περίμενε κανείς. Το σοκ ήρθε στο Game 2, όταν οι Κλίπερς γύρισαν από το -31 μέσα στην Oracle Arena. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία των playoffs και έμοιαζε σαν προειδοποίηση.
Στον επόμενο γύρο απέναντι στους Ρόκετς, το Γκόλντεν Στέιτ βρήκε απέναντί του τον πιο επικίνδυνο εχθρό του. Η σειρά ήταν σκληρή, γεμάτη ένταση και νεύρα. Και τότε ήρθε ο τραυματισμός του Ντουράντ. Εκείνο το βράδυ όλα άλλαξαν.
Ο KD είχε υπάρξει ο πιο σταθερός παίκτης των playoffs μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όταν βγήκε τραυματίας, πολλοί πίστεψαν ότι οι Ρόκετς θα τελείωναν τη σειρά. Όμως κάπου εκεί εμφανίστηκε ξανά η “παλιά” καρδιά των Γουόριορς.
Ο Στεφ Κάρι έπαιξε ένα μυθικό δεύτερο ημίχρονο στο Game 6 μέσα στο Χιούστον, τελειώνοντας ουσιαστικά μόνος του τη σειρά. Ήταν σαν να φώναζε σε όλους ότι αυτή ήταν ακόμα η δική του ομάδα.
Οι Γουόριορς πέρασαν και τους Μπλέιζερς στους τελικούς της Δύσης χωρίς τον Ντουράντ. Και κάπως έτσι έφτασαν ξανά στους NBA Finals. Απέναντί τους περίμεναν οι Ράπτορς του Καγουάι Λέοναρντ.
Το Τορόντο δεν φοβόταν. Ήταν πιο φρέσκο, πιο πεινασμένο και πιο βαθύ απ’ όσο νόμιζαν πολλοί. Οι τραυματισμοί συνέχισαν να χτυπούν το Γκόλντεν Στέιτ και κάθε παιχνίδι έμοιαζε με μάχη επιβίωσης.
Οι Ράπτορς πήραν προβάδισμα στη σειρά και οι Γουόριορς αποφάσισαν να ρισκάρουν τα πάντα. Ο Κέβιν Ντουράντ επέστρεψε στο Game 5, παρότι δεν ήταν 100% έτοιμος.
Για λίγα λεπτά θύμισε ξανά τον απόλυτο σκόρερ του κόσμου. Έβαλε τρίποντα, έδωσε ενέργεια στην ομάδα και η Oracle Arena πήρε φωτιά. Και μετά συνέβη η στιγμή που άλλαξε ολόκληρο το μέλλον της ομάδας. Ο Ντουράντ έπεσε στο παρκέ κρατώντας τον αχίλλειό του.
Η “θριλερική” σιωπή...
Οι συμπαίκτες του έμοιαζαν χαμένοι. Ο ίδιος έφυγε κουτσαίνοντας προς τα αποδυτήρια και όλοι κατάλαβαν πως τίποτα δεν θα ήταν ξανά ίδιο. Ήταν μία από τις πιο βαριές στιγμές στην ιστορία του σύγχρονου ΝΒΑ.
Κι όμως, ακόμα και τότε οι Γουόριορς συνέχισαν να παλεύουν. Στο Game 6, μέσα στην τελευταία παράσταση της Oracle Arena, ήρθε ακόμα ένα χτύπημα. Ο Κλέι Τόμπσον τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατο ενώ έκανε ίσως το καλύτερο παιχνίδι της ζωής του σε τελικούς. Σηκώθηκε, εκτέλεσε τις βολές μέσα σε αποθέωση και έφυγε για τα αποδυτήρια.
Ήταν σκηνή βγαλμένη από ταινία. Οι Γουόριορς έχασαν το πρωτάθλημα εκείνο το βράδυ. Όμως στην πραγματικότητα έχασαν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Έχασαν την πραγματική κορυφή. Έχασαν το στοιχείο που τους ξεχώριζε από τις άλλες ομάδες.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο KD έφυγε για τους Νετς. Ο Κλέι θα έχανε ολόκληρη την επόμενη χρονιά (και την μεθεπόμενη). Η δυναστεία που τρόμαξε το ΝΒΑ είχε ουσιαστικά τελειώσει.
Κοιτάζοντας πίσω, η σεζόν 2018-19 μοιάζει σχεδόν ποιητική. Ξεκίνησε σαν ιστορία υπερηρώων και τελείωσε σαν τραγωδία. Οι Γουόριορς έμοιαζαν άτρωτοι, όμως στο τέλος κατάλαβαν αυτό που καταλαβαίνουν όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες.
Τίποτα δεν κρατά για πάντα. Και κάπως έτσι, ίσως η πιο ταλαντούχα ομάδα στην ιστορία του παγκοσμίου μπάσκετ πέρασε από το όνειρο στον εφιάλτη.
Η τελική ευθεία και Η Αυτοκρατορία “που” αντεπιτίθεται (bonus level)
Για δύο χρόνια το Γκόλντεν Στέιτ έμοιαζε με σκιά του εαυτού του. Ο Κλέι Τόμπσον έδινε τη δική του μάχη μακριά από τα παρκέ, ο Στεφ Κάρι κουβαλούσε μόνος του την ομάδα και πολλοί πίστευαν πως η δυναστεία είχε οριστικά διαλυθεί.
Το ΝΒΑ είχε αλλάξει και τo μέλλον χτυπούσε την πόρτα. Η πανδημία είχε αλλάξει τον κόσμο. Ο Iron Man είχε πεθάνει στο Avengers Endgame. Η Λίβερπουλ είχε επιτέλους πάρει Πρωτάθλημα. Ο Χάμιλτον πήρε το τελευταίο του οδηγών στη F1. Πολλές αλλαγές…
Όμως οι μεγάλες ομάδες έχουν κάτι που δεν μετριέται σε στατιστικά. Έχουν μνήμη και dna. Και τότε συνέβη κάτι που ελάχιστοι περίμεναν. (Εγώ το περίμενα).
Λοιπόν, η ομάδα του Στιβ Κερ το 2021-22 έκανε…
Ήταν η αρχή της Νέας εποχής ή μιας Νέας πραγματικότητας.
Το 2018-2019 ξεκίνησε σαν όνειρο και τελείωσε σαν ένας εφιάλτης και η αφύπνιση πήρε χρόνο.
