Όταν έγινε γνωστή η συμφωνία του Παναθηναϊκού με τον Μουσταφά Φαλ, η συζήτηση πήγε αμέσως στο προφανές. Στο παρελθόν του Γάλλου στον Ολυμπιακό, στην ιδιαίτερη βαρύτητα της μεταγραφής και στις αντιδράσεις που αναπόφευκτα θα προκαλέσει.
Αν αφήσουμε όμως στην άκρη το επικοινωνιακό κομμάτι, υπάρχει ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα: τι ακριβώς φέρνει ο Φαλ στο παρκέ;
Η απάντηση είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν απέκτησε απλώς έναν ακόμη ψηλό για να ενισχύσει τη γραμμή των σέντερ του. Απέκτησε ένα διαφορετικό αγωνιστικό εργαλείο, έναν παίκτη που μπορεί να δώσει άλλη διάσταση στο παιχνίδι της ομάδας.
Τα τελευταία χρόνια οι «πράσινοι» συνήθισαν να παίζουν με ένταση, ταχύτητα και συνεχή πίεση προς το καλάθι. Ο Ματίας Λεσόρ αποτέλεσε το απόλυτο σημείο αναφοράς αυτής της φιλοσοφίας. Ένας σέντερ που ζει μέσα από το pick and roll, τρέχει το γήπεδο, παίζει πάνω από τη στεφάνη και μεταφέρει ενέργεια σε ολόκληρη την ομάδα.
Ο Φαλ είναι κάτι διαφορετικό.
Αξίζει να διαβάσεις
Δεν βασίζεται στην εκρηκτικότητα. Δεν πρόκειται να γεμίσει το Top-10 με θεαματικά καρφώματα ούτε να παίξει με τον ίδιο τρόπο στο ανοιχτό γήπεδο. Η αξία του βρίσκεται αλλού. Στην αντίληψη του παιχνιδιού, στις αποφάσεις που παίρνει και στην ικανότητά του να επηρεάζει μια επίθεση χωρίς καν να σκοράρει.
Δεν είναι τυχαίο ότι στον Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα αποτέλεσε πολλές φορές κομβικό σημείο της δημιουργίας. Από το high post, από το short roll ή με την μπάλα στα χέρια κοντά στη ρακέτα, είχε τη δυνατότητα να διαβάζει τις άμυνες και να βρίσκει τον ελεύθερο συμπαίκτη. Για παίκτη του μεγέθους του, αυτή η ικανότητα είναι σπάνια.
Και εδώ ίσως βρίσκεται το μεγαλύτερο κέρδος για τον Παναθηναϊκό.
Με τόσους δημιουργούς και εκτελεστές στην περιφέρεια, η παρουσία ενός ψηλού που μπορεί να λειτουργήσει ως «κόμβος» στην επίθεση ανοίγει νέες επιλογές. Δεν χρειάζεται πάντα να τελειώνει ο ίδιος τη φάση. Αρκεί να δημιουργήσει το πλεονέκτημα που θα οδηγήσει στο ελεύθερο σουτ ή στη σωστή πάσα.
Το ίδιο σημαντικό είναι και ένα στοιχείο που συνήθως περνά απαρατήρητο. Τα σκριν.
Ο Φαλ συγκαταλέγεται εδώ και χρόνια στους κορυφαίους screeners της Ευρωλίγκας. Το μέγεθός του και ο τρόπος που τοποθετεί το σώμα του δημιουργούν χώρους που λίγοι ψηλοί μπορούν να προσφέρουν. Για έναν γκαρντ, μερικά εκατοστά επιπλέον χώρου αρκούν για να αλλάξουν μια ολόκληρη επίθεση. Κάτι που οι περιφερειακοί του Παναθηναϊκού αναμένεται να εκμεταλλευτούν στο έπακρο.
Στην άλλη πλευρά του παρκέ, η επίδρασή του είναι εξίσου σημαντική, χωρίς όμως να χρειάζεται να κυνηγήσει κάθε φάση για ένα εντυπωσιακό κόψιμο. Αρκεί η παρουσία του. Οι αντίπαλοι αναγκάζονται να προσαρμόσουν τις επιλογές τους όταν γνωρίζουν ότι στη ρακέτα τους περιμένει ένας παίκτης με τέτοιο μέγεθος και τέτοια αίσθηση τοποθέτησης.
Υπάρχει όμως και η σκιά πίσω από αυτή την εικόνα.
Ο σοβαρός τραυματισμός που προηγήθηκε δεν επιτρέπει σε κανέναν να μιλά με βεβαιότητα. Στα 34 του χρόνια, η επιστροφή σε υψηλό επίπεδο δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη. Και ίσως εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο ρίσκο της συγκεκριμένης επιλογής.
Αν όμως ο Φαλ επιστρέψει κοντά στον παίκτη που γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια στην Ευρωλίγκα, τότε ο Παναθηναϊκός δεν θα έχει απλώς προσθέσει έναν ακόμη σέντερ στο ρόστερ του.
Θα έχει προσθέσει έναν διαφορετικό τρόπο να παίζει μπάσκετ.
Και πολλές φορές οι ομάδες που φτάνουν ψηλά δεν είναι εκείνες που έχουν μόνο ποιότητα. Είναι εκείνες που έχουν παραπάνω από έναν τρόπο να κερδίσουν.
