Ο Κέβιν Ντουράντ εξέφρασε την εκτίμηση και τον σεβασμό του για τον Ράσελ Γουέστμπρουκ, μετά την απόφαση του τελευταίου να αποσυρθεί. Οι δυο τους υπήρξαν συμπαίκτες στην Οκλαχόμα για οκτώ σεζόν και ο KD χαρακτήρισε πηγή έμπνευσης και πρωταθλητή τον «Ρας», παρότι δεν κατέκτησε κάποιο δαχτυλίδι στην καριέρα του.
«Θυμάμαι να ρωτάω τον βοηθό προπονητή Μόρις Τσικς: “Τι είναι πιο δύσκολο; Η ατομική προπόνηση μετά την ομαδική προπόνηση ή πριν από αυτήν;” Το ρωτούσα επειδή, μέχρι να φτάσω εγώ στο γυμναστήριο, ο Ρας είχε ήδη τελειώσει τη δουλειά του το πρωί, ενώ εγώ συνήθως έκανα τη δική μου μετά την ομαδική προπόνηση. Ο Mo μου είπε: “Το να έρχεσαι πριν από την προπόνηση είναι μάλλον πιο δύσκολο”… από τότε, αυτή έγινε η ρουτίνα μου…
Πολλοί έβλεπαν την ένταση και τα συναισθήματα στο γήπεδο και νόμιζαν ότι ο Ρας ήταν φωνακλάς· όχι, για μένα ήταν ήρεμος και μεθοδικός. Ηγούταν με το παράδειγμά του και μόλις άναβαν τα φώτα, τα έδινε όλα και βίωνε την απόλυτη ελευθερία. Ήταν πηγή έμπνευσης για μένα ως συμπαίκτης του, και όπου κι αν πήγαινα, έβλεπα ότι ενέπνεε ανθρώπους από κάθε κοινωνικό στρώμα. Το απίστευτο είναι ότι δεν μιλούσε πολύ, απλώς έδινε το “παρών”. Για 18 ολόκληρα χρόνια.
Αυτή η ζωή στο μπάσκετ είναι ιερή για εμάς τους επαγγελματίες, ό,τι δίνουμε σε αυτό το παρκέ σημαίνει τα πάντα. Κάποιοι από εμάς θα θέλαμε να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε τα πράγματα με λίγο περισσότερη συνειδητότητα, ενώ άλλοι μπορούν απλώς να νιώσουν ικανοποιημένοι με τον χρόνο που αφιέρωσαν. Εσύ ποιος θα είσαι; Εμείς ξέρουμε τι πρέσβευε ο “Zero”… συνέχισε να εμπνέεις και στην επόμενη φάση της ζωής σου, πρωταθλητή.
Δεν με νοιάζει τι θα συμβεί, τίποτα δεν μπορεί να σβήσει όσα ζήσαμε… Τα πρώτα χρόνια, η πορεία μέχρι τους τελικούς στις αρχές της δεκαετίας των 20 μας, τα All-Star Games, το να βλέπουμε ο ένας τον άλλον να τραυματίζεται και να επιστρέφει δυνατός, τα ταξίδια με το λεωφορείο και το αεροπλάνο, τα χαρτιά, τα αστεία και οι τσακωμοί… όλα αυτά ήταν αξέχαστα!
… σε ολόκληρη την οικογένεια Γουέστμπρουκ: τη Νίνα, τα παιδιά, τη μαμά Γουέστμπρουκ, τον μεγάλο Ρας, τον Ρέι, τον Ντόνελ, όλους από το λύκειο Luezinger και το UCLA, καθώς και πολλούς άλλους που ίσως ξεχνώ: πολλή αγάπη και συγχαρητήρια για μια εμβληματική καριέρα»
