Πρόκειται για μια σειρά playoffs, την οποία παρακολούθησε όλη η Ευρώπη, την ώρα όπου ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού έγινε θέμα συζήτησης σε όλα τα διεθνή Μέσα. Πολλά, μίλησαν για μια εμφάνιση κατώτερων των περιστάσεων, άλλοι μίλησαν για σόου της Βαλένθια. Η «AS», αναφέρθηκε πιο σκληρά από όλους, χαρακτηρίζοντας τον αποκλεισμό του «τριφυλλιού» ως μια ιστορική αποτυχία.
«Με έναν προϋπολογισμό που εκτοξεύθηκε στα ύψη, φτάνοντας τα 27 εκατομμύρια ευρώ μόνο σε μισθούς (για παράδειγμα, η Ρεάλ Μαδρίτης ξοδεύει 18 εκατομμύρια), η αποτυχία είναι εκκωφαντική, ιστορική και αδικαιολόγητη. Ίσως να προκαλεί έκπληξη μέχρι ενός σημείου, αλλά όχι και τόσο αν αναλογιστεί κανείς όσα είδαμε στη regular season: παλεύοντας σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς και περνώντας μεγάλο μέρος της εκτός θέσεων playoffs, οι «πράσινοι» τερμάτισαν νωχελικά στην έβδομη θέση με ρεκόρ 22-16 και χρειάστηκε να περάσουν από το play-in
Τα κατάφεραν, όμως στα playoffs ξέμειναν από δυνάμεις. Οι στοχευμένες διαμαρτυρίες του Εργκίν Αταμάν και η εμπειρία της ομάδας σε τέτοιες καταστάσεις τους επέτρεψαν να πάρουν τις δύο πρώτες νίκες, αλλά οι τρεις συνεχόμενες ήττες που ακολούθησαν έδειξαν πως αυτή η «συνταγή» είχε πλέον παλιώσει και εξαντληθεί».
Στη συνέχεια, το άρθρο αφιέρωσε αρκετό χρόνο, μιλώντας με σκληρά λόγια για τον Τούρκο κόουτς του Παναθηναϊκού. Σχεδόν σαν να μην υπολογίζει πως ο Εργκίν Αταμάν έχει κατακτήσει τρεις EuroLeague τα τελευταία χρόνια…
«Δεν είναι κάτι καινούριο: τα πρότζεκτ του Εργκίν Αταμάν έχουν βραχυπρόθεσμο χαρακτήρα. Ο Τούρκος τεχνικός καταφέρνει να πάρει άμεσα το μέγιστο από το ρόστερ του, όμως αδυνατεί να διατηρήσει αυτό το επίπεδο σε βάθος χρόνου. Ο ίδιος και ο τρόπος λειτουργίας του εξαντλούν την ομάδα, με αποτέλεσμα οι παίκτες σταδιακά να σταματούν να πιστεύουν στο μήνυμά του.
Αξίζει να διαβάσεις
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το 2024, όταν οι «πράσινοι» βρέθηκαν πίσω με 1-2 στη σειρά απέναντι στη Μακάμπι στα playoffs και ο Αταμάν δήλωσε πως θα παραιτηθεί αν η ομάδα δεν προκριθεί στο Final Four. Αυτό αφύπνισε την ομάδα, η οποία τελικά κατέκτησε την EuroLeague — το τρίτο ευρωπαϊκό τρόπαιο του προπονητή μετά τα δύο με την Εφές.
Φέτος, όμως, επανέλαβε το ίδιο από την αρχή της σεζόν, μόνο που το μήνυμα πλέον δεν είχε την ίδια απήχηση. Κανείς δεν φαινόταν να πιστεύει πια σε εκείνον. Δεν προκαλούσε πλέον αντίδραση. Ούτε καν στους διαιτητές, τους οποίους πίεζε τόσο στις ήττες όσο και στις νίκες, χωρίς όμως το ίδιο αποτέλεσμα. Η δυναμική δεν άλλαζε πια — σαν να μην πίστευε πλέον κανείς τον άνθρωπο που κρατούσε τη σημαία της διαμαρτυρίας».
