Αναλυτικά είπε:
Για την πρώτη του εμπειρία στη National League 1: «Εμπειρία απ’ την κατηγορία δεν έχω ακόμα. Ένιωθα τρακ περισσότερο απ’ ό,τι ένιωθα στη GBL, γιατί δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Ελπίζω τώρα το Σάββατο (10/10) που παίζουμε εντός έδρας να νιώθω λίγο πιο άνετα».
Για το τι γνωρίζει ή έχει ακούσει σχετικά με την κατηγορία: «Αυτό που μου λένε όλοι είναι ότι δεν κυριαρχεί το ταλέντο σε σχέση με τις παραπάνω κατηγορίες, αλλά είναι μια κατηγορία που έχει σκληράδα στη σωματική επαφή, κάτι φυσιολογικό. Το απόλαυσα το πρώτο παιχνίδι. Δε φημιζόμουν σαν παίκτης ποτέ για τη σκληράδα μου, αλλά το απόλαυσα. Ήταν ένα ματς που… δέχθηκα πολύ ξύλο».
Για την απόφασή του να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του, την Κέρκυρα: «Ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω λίγο σπίτι. Πάντα είναι δελεαστικό να γυρνάς στον τόπο σου, ειδικά αν λείπεις 18 χρόνια από ‘κει. Αυτό, σε συνδυασμό και με άλλα γεγονότα, με οδήγησαν να γυρίσω εδώ. Για εμένα είναι συναίσθημα, δεν είναι απλά ένα μέρος που γυρνάω για τα μπάνια και τις διακοπές. Νιώθω την ασφάλεια, τη ζεστασιά τη θαλπωρή… Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τη δυνατότητα να νιώθουν αυτό το συναίσθημα όταν είναι σπίτι τους, αλλά επειδή εγώ το νιώθω το έκανα πραγματικά με πολύ μεγάλη χαρά. ».
Για το αν μέχρι στιγμής νιώθει δικαιωμένος για την απόφασή του: «Είμαι πολύ χαρούμενος μ’ αυτήν την επιλογή μου. Ο τελευταίες δύο βδομάδες αποδεικνύουν πως δεν ήταν λάθος αυτό το συναίσθημα. Έχει περάσει ένα αρκετά μεγάλο διάστημα για να πω με σιγουριά ότι νιώθω πως έπραξα το σωστό, αλλά στο τέλος θα δείξει».
Για τις έως τώρα εντυπώσεις του απ’ τον Ιόνιο: «Ακόμα είναι πολύ νωρίς. Υπάρχει μια ομάδα που βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο για τα δεδομένα των προηγούμενων χρόνων στην Κέρκυρα, βλέπω ανθρώπους με μεγαλύτερη τεχνογνωσία, οι οποίοι έχουν ένα πλάνο και δεν είναι “πυροτέχνημα”. Αυτό αποπνέει το περιβάλλον που έχω συναντήσει».
Για τον ρόλο του στην ομάδα: «Είμαστε μια ομάδα πολύ μικρή σε μέσο όρο ηλικίας. Στον γηραιότερο… ρίχνω δέκα χρόνια. Όπου μπορώ να βοηθάω, να μιλάω… Έχω και αυτήν την ιδιότητα τώρα, να είμαι λίγο προπονητής μες στο γήπεδο όσο μπορώ, και μου αρέσει πάρα πολύ αυτό. Μου έβγαινε πάντα το να μιλάω με ωραίο τρόπο στον συμπαίκτη μου, να το καθοδηγώ αν πιστεύω πως ξέρω κάτι. Πάντα μού έβγαινε σε όλα μου τα χρόνια, από μικρός έως και τώρα».
Για το τι συμβουλές δίνει στα νεότερα παιδιά της ομάδας: «Αυτό που τους λέω είναι πως δεν υπάρχει κανένα “μαγικό κουμπί”. Αν θέλεις το Σάββατο να είσαι καλά στον αγώνα, πρέπει να το προετοιμάσεις πέντε μέρες μες στο γήπεδο. Αν δεν παίξεις σκληρά δε θα αποδώσεις σκληρά, αν δε σουτάρεις με συνέπεια στην προπόνηση δε θα το κάνεις ούτε στον αγώνα και ούτω καθεξής».
Για τους στόχους του Ιονίου: «Όσον αφορά τον οργανισμό, είναι ακόμα ένα “μωρό”. Σιγά-σιγά όλοι μαζί να βάλουμε τα δυνατά μας και να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να το μεγαλώσουμε σωστά. Αγωνιστικά, ο στόχος είναι η παραμονή. Δεν είναι αλαζονικό να πω ότι με τη δική μου έλευση άλλαξαν κάπως οι στόχοι, πιστεύω θα την πετύχουμε ευκολότερα. Πρώτος στόχος, όμως, είναι αυτός και, από ‘κει και πέρα, να δούμε πραγματικά τι εικόνα έχει η ομάδα και μέχρι πού μπορεί να φτάσει».
Για το τι θυμάται απ’ τα χρόνια του στην Κέρκυρα: «Η μνήμη μου γενικά είναι λίγο ασθενής. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ένα ψιλόλιγνο παιδί με μπούκλες και να γυρνάει 15 ώρες τη μέρα με μια μπάλα στο χέρι. Πήγαινα παντού ντριμπλάροντας, στα μαθήματά μου, στο γήπεδο… Ήμουν όλη μέρα με μια μπάλα στο χέρι, αυτό θυμάμαι».
Για το ξεκίνημά της μπασκετικής του πορείας στον Φαίακα Κέρκυρας: «Γενικά ήμουν εσωστρεφής σαν παιδί, στην πορεία ανοίχτηκα λίγο. Με “πέταξαν” και στα βαθιά γρήγορα οι προπονητές μου, κάποιοι που με εμπιστεύθηκαν. Λόγω του ευαίσθητου χαρακτήρα και της εσωστρέφειάς μου, θυμάμαι, ζοριζόμουν λίγο στις αρχές. Επειδή πραγματικά το λάτρευα και το λατρεύω ακόμα ακόμα αυτό που κάνω, μπόρεσα και προσαρμόστηκα σχετικά γρήγορα».
Για το αν υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού του η προπονητική: «Ναι, υπάρχει σαν προοπτική. Όταν έρθει εκείνη η ώρα θα δούμε. Προς το παρόν θέλω να χαρώ ξανά το μπάσκετ, γιατί τα τελευταία χρόνια δεν το χαιρόμουν τόσο πολύ».
